David
Dāvīd, m. indecl., or vīdis (gen. David, Aus. Ephem. 3, 84: Davidis, Juvenc. 1, 151; acc. -vīda, Juvenc. 2, 577: David, Vulg. 2 Reg. 23, 16),
- the second king of the Jews, and principal author of the Book of Psalms, Tert. adv. Jud. 9 et 12; Vulg. Ruth 4, 17 et saep.
- —Hence, Dāvīdĭcus, a, um, adj., of or belonging to David: urbs, Sedul. Carm. 4, 42: lyra, Cassiod. Var. 2, 20.
Dāvīd, m. indecl. u. Dāvīd, vīdis, Akk. vīda, m. (hebr. דוד), zweiter König der Iuden, Prophet u. Verfasser vieler Psalmen, Tert. adv. Iud. 9 u. 12 a. Eccl.: Genet. David, Auson. ephem. 3, 84 u. Eccl.; Genet. Davidis, Iuvenc. 1, 151 u. 4, 47: Akk. Davida, Iuvenc. 1, 149, u. 2, 577. – Dav. Dāvīdicus, a, um, davidisch, des David, cognatio, Faust. bei Augustin. c. Faust. 23, 4: urbs, Sedul. carm. 4, 42: cantus (Plur.), ibid. 1, 7: flos, Prud. cath., 12, 49: carmen, Ven. Fort. 8, 3, 3.
Dāvīd, m. , ind., et Dāvīd, īdis, m. , David, roi des Hébreux : Bibl. ; Juvenc. 4, 48 || -dĭcus, a, um, de David : Prud. Cath. 12, 49.
Ille David illius loci. Hujus prisci moris vestigia habentur in Decreto Gratiani de Formatis, in quarum fine
Davidponitur. Ita Scaliger.
Scripturas omnes didicimus, ex corde David consummavimus ;id est, Psalterium memoriter recitavimus.