Isauri
Ĭsauri, ōrum, m.,
- an Asiatic tribe between Pamphylia, Lycaonia, and Cilicia, Isaurians, Liv. Epit. 93; Mel. 1, 2; Amm.14, 2, 1; also, of their country, Cic. Fam. 15, 2, 1; Flor. 3, 6.—
- II Hence,
- A Ĭsaurĭa, ae, f., the country of the Isauri, Amm.14, 8, 1.—
- B Ĭsaurĭcus, a, um, adj., Isaurian: forum, Cic. Att. 5, 21, 9: gens, Plin. 5, 27, 23, § 94.—Subst.: Ĭsaurĭcus, a surname of P. Servilius Vatia, who conquered the Isaurians, Liv. Epit. 93.—
- C Ĭsaurus, a, um, adj., Isaurian: opes, Ov. F. 1, 593.
Isaurī, ōrum, m. (Ἴσαυροι), die rohen u. räuberischen Bewohner von Isaurien, die Isaurier, Mela 1, 2, 5 (1. § 13). Amm. 14, 2, 1. Treb. Poll. trig. tyr. 26. § 2 u.a.: meton. = die Hauptstadt der Isaurier, Flor. 3, 6, 5. – Dav.: A) Isauria, ae, f. (Ἰσαυρία), eine kleine, wenig bekannte, in Gebirgen versteckte Landschaft Kleinasiens, die im Osten an Lykaonien, im Norden an das südöstl. Phrygien, im Westen an Pisidien, im Süden an das rauhe Cilicien grenzte, Amm. 14, 8, 1. Treb. Poll. trig. tyr. 26. § 2 u.a.: deren Hauptstadt Isaura, ae, f., Amm. 14, 8, 2 (od. Isaurī, ōrum, m., Flor. 3, 6, 5, s. oben). – B) Isauricus, a, um (Ἰσαυρικός), isaurisch, forum, Cic.: gens, Plin. – u. Isauricus, der Isauriker, Beiname des P. Servilius Vatia als Besiegers der Isaurier, Liv. epit. 93. Flor. 3, 6, 5. – C) Isaurus, a, um, isaurisch, opes, Ov. fast. 1, 593.
Ĭsaurī, ōrum, m. (Ἴσαυροι), Isaures ou Isauriens, habitants de lʼIsaurie : Liv. Per. 93 || = lʼIsaurie : Cic. Fam. 15, 2, 1.