Moses
Mōses or Moȳses, is or i, m. (in Vulg. nom. semper Moȳses; gen. Moȳsi, Lev. 8, 36; 16, 34; Num. 3, 1; 33, 1, etc.: Mosi, Sedul. 5, 274),
- = Μωσῆς, Μωυσῆς, Moses: Moses, Juv. 14, 102: Moyses, Tac. H. 5, 4: Moysen unum exsulum monuisse, ut, etc., id. ib. 5, 3: a Mose, Plin. 30, 1, 2, § 11: successor fuit Mosi, Lact. 4, 14: clarum videre Mŏysen, Sedul. 3, 285; Prud. Ham. 340.— Hence,
- A Mōsēĭus, a, um, adj., of or belonging to Moses (post-class.): Moseia virga, Paul. Nol. Carm. 23, 354.—
- B Mō-sēus, a, um, adj., of or belonging to Moses: manus, Juvenc. 2, 219 dub.—
- C Mōsĭtĭ-cus, a, um, adj., Mosaic, Ven. Fort. Vit. St. Mart. 2, 28.
Mōsēs u. Mōȳsēs, is od. ī, Akk. ēn u. ea, m. (Μωσης, Μωυσης) u. Mōseus od. Mōȳse͡us, eī, m. (Μωσεύς Philo), Moses, der Gesetzgeber der Israeliten, Form Moses, Plin. 30, 11 u. Eccl.: griech. Akk. Mosea, Iuvenc. 4, 15; Form Moyses, Tac. hist. 5, 3 sq. Iuven. 14, 102. Vulg. exod. 2, 10 u.a. Chalcid. Tim. 154: mit kurzem ŏ (Mŏȳses) bei Sedul. 3, 285. Prud. ham. 339: Form Moyse͡us, Schol. Iuven. 6, 542, Genet. Moyseos, Augustin. c. Faust. 16, 19: Form Moseus, Tert. de anim. 35 u. 37 u. 57. Vgl. Georges Lexik. der lat. Wortf. S. 434 u. 435. – Dav.: A) Mōsēius, a, um, mosaisch, Paul. Nol. carm. 23, 354. – B) Mōsēus, a, um, mosaisch, Iuvenc. 2, 220 (wo aber Reusch Moysi manibus). – C) Mōsiticus, a, um, mositisch, Ven. Fort. vit. S. Mart. 2, 28.
Mōsēs, Plin. 30, 11 et Mōȳsēs, is, m. , Tac. ; Juv. 14, 102, Moïse [prophète, législateur et chef des Juifs] ; acc. Moysen Tac. H. 5, 3.