abruptus
abruptus, broken off, cut off
abruptus, a, um, v. abrumpo, P. a.
abruptus, a, um, PAdj. m. Compar. u. Superl. (v. abrumpo), I) eig., abgerissen = jäh, steil, abschüssig, Curt.: nihil abruptius, Plin.: ripa abruptissima, Plin. ep. – neutr. subst., abruptum, ī, n., die steile Richtung nach oben od. unten, die steile Höhe od. Tiefe, der Abgrund, in abruptum, Verg.: abrupta montium, Plin. ep.: per scopulosa et abrupta, Plin. – II) übtr.: a) im allg., nur subst., abruptum, ī, n., der Abgrund, bes. der Abgrund der Gefahr, der Weg des Verderbens, in abruptum tractus, Tac. – b) von der Rede, abgerissen, schroff, Quint.: sermonis genus, Quint. – c) v. Charakter, schroff, ingenium, Sil.: contumacia, Tac.: homo, Tert.
abruptus, (12) a, um, ¶ 1 part. de abrumpo ¶ 2 adjt : a) à pic, escarpé, abrupt : Plin. 3, 67 ; Tac. Ann. 2, 23 ; 15, 42 ; H. 5, 11 ; [fig.] Sen. Const. 1, 2 ; b) [en parl. du style] brisé, coupé, haché : Sen. Rhet. Contr. 2, pr. 2 ; Sen. Ep. 114, 1 ; Quint. 4, 2, 45 ; 12, 10, 80 ; c) [en parl. du caract.] intraitable, roide : abrupta contumacia Tac. Ann. 4, 20, une obstination roide.
- 1. loodrecht, steil, hellend, ontoegankelijk [ripa; petra; rupes];
- 2. (metaf.) (a) (v. taalgebr.) kortaf, bot; (b) (v. karakter) ongenaakbaar.
abruptus , a, um. part. p. c. s.
破。裂開。坡。 — ingenium 草率,冒 失人。— dicendi genus 陡言。冒文。— lucrum 意外之利益。— initium 起幻卽警。Abrupta loca 嶺坡之處。 Abrupta spes 失望。
Suggest a Translation
See an image
破。裂開。坡。 — ingenium 草率,冒 失人。— dicendi genus 陡言。冒文。— lucrum 意外之利益。— initium 起幻卽警。Abrupta loca 嶺坡之處。 Abrupta spes 失望。
Suggest a Translation
See an image
Abrupta sanctio aperta lex dicitur.
abruptus
adj.
- P. of abrumpo, broken off, cut off.—Of places, steep, precipitous, inaccessible: locus in pedum mille altitudinem, L.: petra, Cu.— Subst: vastos sorbet in abruptum fluctūs, into the abyss, V.—Fig.: contumacia, rugged, Ta.: per abrupta, i. e. defiantly, Ta.