absolutorius
absŏlūtōrĭus, a, um, adj. [absolvo], pertaining to acquittal, release.
- I Adj.: tabellae, damnatoria et absolutoria, Suet. Aug. 33: judicia, Gai, Dig. 4, 114.—
- II Subst.: absŏlūtōrĭum, ii, n. (sc. remedium), a means of deliverance from: ejus mali, Plin. 28, 6, 17, § 63.
absolūtōrius, a, um (absolvo), zur Lossprechung, Befreiung gehörig (Ggstz. damnatorius), sententiae, Sen. rhet. u. Ascon.: iudicia, ICt.: tabella, Suet. – neutr. subst., absolutorium, ī, n., Befreiungsmittel, eius mali, Plin. 28, 63.
impetratis litteris dimissoriis et ~iis
impetravit rex ‥ litteram ~iam a domino papa super remissione sacramenti
ut super crimine ‥ imposito ‥ sentencie ~ie vel condempnatorie, prout justum fuerit, proferantur
littera ~ia ‥ monachorum ‥ excommunicatorum
sentenciam virtute clavium ecclesie ~iam
quum G. Benedictinus ‥ et J. Leich diu in rota Romana de ‥ rectoria contendissent et Leich videret ~iam latam secundum G.
absŏlūtōrĭus, (16) a, um, qui acquitte : Sen. Rhet. Contr. 6, 5 ; Ascon. Mil. 49 ; Suet. Aug. 33 || qui délivre de : Plin. 28, 63.