aesculus
aesculus, the Italian oak (with edible acorns)
aescŭlus (not esc-), i, f. [may be connected with edo = to eat, as fagus = beech, φηγός = oak, with φαγεῖν, but the diphthong presents a difficulty; v. Curt. p. 187],
- the tallest species of oak, the winter or Italian oak (with edible acorns), sacred to Jupiter, Verg. G. 2, 16; 291; cf. Voss. ad h. l.: nec mollior aesculo, Hor. C. 3, 10, 17 al.
aesculus (nicht esculus), ī, f., eine dem Jupiter heilige, auf Bergen wachsende Eichenart, von hohem Wuchs, wegen ihres festen (dah. rigida, Hor. carm. 3, 10, 17) über der Erde dauernden Holzes gern als Bauholz benutzt, nach einigen die Wintereiche (Quercus Robur, Willd.), nach andern die Speiseeiche (Quercus esculus. L.), Varr. LL. 5, 153. Vitr. 7, 1, 2. Plin. 12, 3. Hor. carm. 3, 10, 17. Verg. georg. 2, 16 u. 291 (dazu Voß). Fronto ep. ad M. Caes. 1, 3. p. 7, 17 N.
quem ‥ decumbere sub umbra vident ~i tortulose
quercus et horrenti crudescit conjuga rusco / esculus
antiquis gratas quondam dedit esculus escas
~us,boece
aesolus, genus arboris
~us,boc
hec mespulus,a meltre ; hoc mespulum, fructus ejus; hec esculus, fructus ejus
æscŭlus, (14) ī, f. , chêne, rouvre [consacré à Jupiter]: Serv. Georg. 2, 291 ; Virg. G. 2, 16 ; Hor. O. 3, 10, 17 ; Ov. M. 10, 91 ; Plin. 12, 3 ; 16, 11, etc.
glandariælegitur
glandiariæ. Vide Isidori Orig. lib. 17. cap. 7, ubi eadem arbor esse dicitur quæ Fagus, et Forcellin. Lexicon. Gloss. Lat. Græc. :
aesculus ī, f
- the Italian oak (with edible acorns): maxuma, V.: rigida, H.
Aescŭlus
A species of trees, commonly ranked in the family of oaks.