aeviternus

aevĭternus, = aeternus, q. v.

aeviternus, a, um (aevum), alte Form für aeternus (s. Varr. LL. 6, 11. Prisc. 2, 62), hominum domus, Varr. sat. Men. 437: naturae prorsus ac retro aeviternae, vor- u. rückwärts ewig, ohne Anfang u. Ende, Apul. de deo Socr. 3. p. 7, 15 H. u. öft. in Inschriften.

aeviternus , enduring throughout time (but not timeless). b (sb. n.) infinite duration. [opiniones vulgate] ponunt quod ‥, sicut forma variatur in rebus, sic evum multiplicatur in ~is Bacon Maj. I. 165; quecumque temporalia ~aque, localia, preterita presentiaque futuraque intelligere Ps.-Gros. 443; dicunt alii quod sunt plura eva, quia sunt plura ~a que non reducuntur ad unum Duns Metaph. V 10 61c; angelus dicitur ~us, quia non coexistit toti tempori possibili fuisse in preterito sed quia coexistit toti tempori futuro et possibili fore; Deus autem dicitur eternus, quia non potest non coexistere cuicumque tempori existenti vel possibili fuisse vel possibili fore Ps.-Ockham Princ. Theol. 104.  b cum duratio ~i, ut cujuslibet mensurati evo, sit infinita Bacon Tert. 192; si in ~o idem est fuisse et fore, impossibile est cogitare ipsum non fore Duns Sent. II ii. 6.

ævĭternus, a, um, c. æternus, Varro L. 6, 11.

*aeviternus, a, um. adj.
永遠者。

Suggest a Translation
See an image