alienatio
alienatio, a transfer, surrender
ălĭēnātĭo, ōnis, f. [alieno].
- Act., the transferring of the possession of a thing to another, so as to make it his property: Alienatio tum fit, cum dominium ad alium transferimus, Dig. 18, 1, 67; Sen. Ben. 5, 10. So, alienatio sacrorum, a transfer of the sacred rites (sacra) of one family (gens) to another, Cic. Or. 42, 144; so id. Leg. 3, 20, 48.—
- II Neutr., the transferring of one's self, i.e. the going over to another; hence,
- A Trop., a separation, desertion, aversion, dislike, alienation (the internal separating or withdrawing of the feeling of good-will, friendship, and the like; while disjunctio designates merely an external separation): tuam a me alienationem commendationem tibi ad impios cives fore, Cic. Phil. 2. 1: alienatio consulum, id. Q. Fr. 1, 4: alienatio disjunctioque amicitiae, id. Lael. 21, 76: alienatio exercitūs (opp. benevolentia), Caes. B. C. 2, 31: in Vitellium alienatio, Tac. H. 2, 60: alienatio patrui, id. A. 2, 43: Numquid non perditio est iniquo, et alienatio operantibus injustitiam, Vulg. Job 31, 3.—
- B In medic. lang.: alienatio mentis, aberration of mind, loss of reason, delirium, Cels. 4, 2; so Plin. 21, 21, 89, § 155: continua, Dig. 1, 18, 14; also without mentis: alienatio saporque, Sen. Ep. 78: alienationis in commoda, Firm. [Math.] 4, 1.
aliēnātio, ōnis, f. (alieno), I) die Entfremdung, A) aktiv, als gerichtl. t.t., das Weggeben einer Sache als Eigentum an einen andern, die Ent- od. Veräußerung, Sen. de ben. 5, 10, 1. Pomp. dig. 18, 1, 67 u.a. ICt.: Plur., Ulp. dig. 27, 9, 3. § 1. – dah. al. sacrorum, die durch einen Scheinverkauf bewirkte Entäußerung u. Übertragung der sacra gentilicia an eine andere gens, Cic. or. 144; de legg. 3, 48. – auch das Recht der Veräußerung, alienationem nummorum od. peculii non habere, Ulp. dig. 14, 6, 9. § 1 u. 24, 1, 3. § 8. – B) medial, a) als mediz. t.t., α) das Absterben der Glieder, Plur., alienationes, Cael. Aur. chron. 2. 1, 23. – β) al. mentis, die Geistesabwesenheit, Besinnungs-, Bewußtlosigkeit, Gels. 4, 2, 1. Scrib. 179. Plin. 21, 155: continua, Macer dig. 1, 18, 14 (Tac. ann. 6, 24 = Wahnsinn, aber dort zw.): u. ohne mentis, Sen. ep. 78, 9. Firm. math. 4, 1: u.m. Genet. caus., effrenati pectoris al., Arnob. 1, 17: ebrietatis, Arnob. 5, 2. – b) das Sich-Entfremden des Gemüts von jmd., die Entfremdung, der Abfall von jmd., der Bruch mit jmd., die Abneigung gegen jmd. (verb. alienatio disiunctioque, Cic. de amic. 76), repentina, Liv. 35, 19, 2: consulum, Cic. ad Q. fr. 1, 4, 4: exercitus, Caes. b.c. 2, 31, 4: patrui, Tac. ann. 2, 43: tua a me alienatio, Cic. Phil. 2, 1: praecipua in Vitellum alienatio per Illyricos exercitus, Tac. hist. 2, 60. – II) (spätlat.) die Änderung, frequens al. capitis, häufige Änd. der Lage des Kopfes, Cael. Aur. acut 1, 3, 37.
quod de predicta terra nullam faciat venditionem vel ~onem
quod regnum suum depauperetur per ~ones bonorum †deportatas extra regnum(
alienatores ‥ disportatorum
iiij acras terre ‥ que occasione ~onis quam ‥ fecerunt prefato R. sine licencia ‥ regis ‥ nunc in manu regis existunt
hariettabunt ad quamlibet ~onem vel decessum cujuslibet tenentis
filie ‥ regis ‥ ~onem a nativo solo ‥ eo sustinent equanimius quod ‥
que major mentis esse potest ~o?
incidit in mentis ~onem
accidentia mala ‥ sc. sitis, vigilia, dolor capitis, frenesis vel ~o vel sincopis
si primo esset alienatus a sensu, sibi non deberet hujusmodi jus conferri ‥ sic ut possit stante ~one actum potestatis exercere
paracopa, i. ~o mentis
moveri ipsum [Deum ] pie arbitrandum non secundum delationem aut ~onem aut alternationem aut conversionem
ălĭēnātĭō, (13) ōnis, f. (alieno), ¶ 1 aliénation, transmission (transport) dʼune propriété à un autre : Sen. Ben. 5, 10, 1 ; Pompon. Sext. Dig. 18, 1, 67 ; sacrorum Cic. Or. 144, transmission des sacrifices (du culte) dʼune famille dans une autre, cf. Leg. 3, 48 ¶ 2 éloignement, désaffection : tua a me alienatio Cic. Phil. 2, 1, ton éloignement de moi (ta rupture avec moi) ; alienatio disjunctioque Cic. Læl. 76, rupture et séparation [entre amis] ; alienatio exercitus Cæs. C. 2, 31, 4, fait dʼaliéner lʼesprit de lʼarmée ; in Vitellium Tac. H. 2, 60, désaffection pour Vitellius ; percontari causam repentinæ alienationis Liv. 35, 19, 2, demander la cause dʼun refroidissement soudain ¶ 3 alienatio mentis Cels. Med. 4, 2, 1, aliénation mentale, cf. Plin. 21, 155 ; Tac. *Ann. 6, 24 ; alienatio seul, Sen. Ep. 78, 9.
- 1. vervreemding, afvalligheid, afkeer; ➤ tua a me ~; in Vitellium ~ per Illyricos exercitus;
- 2. (jur. t.t.) vervreemding, overdracht;
- 3. (mentis) geestelijke afwezigheid, bewusteloosheid; (Tac.) waanzin.
alienatio , onis. f.
別。賣去。— mentis 瘋。迷。— ab eo 相仇。— magistratuum 文官不和睦。
Suggest a Translation
See an image
別。賣去。— mentis 瘋。迷。— ab eo 相仇。— magistratuum 文官不和睦。
Suggest a Translation
See an image
aliēnātiō ōnis, f
- alieno, of property, a transfer, surrender: sacrorum, i. e. a transfer of the sacred rites to another gens.—Fig., a separation, alienation, breach: consulum: patrui, Ta.: amicitiae: tua a me.—Desertion: exercitūs, Cs.