anculus
ancŭlus, i, m. pr. dim. [v. 2. Ancus],
- a man-servant, Paul. ex Fest. p. 20 Müll.
anculus, ī, m. (griech. ἀμφίπολος), der Diener, Knecht, von dienenden Göttern, Paul. ex Fest. 20, 2.
domus regiæ, Anculusenim, inquit, veteri vocabulo in genere minister est seu
Ancillaet
Ancillari. Anculusvero diminutivum
Ancusesse videtur, quemadmodum
Anculaab
Anca, quæ utraque vox ab Armorico
Anc, angustus, minor, inferior, haud improbabiliter deducta est.
Enkedenotat servum juniorem et inferiorem, qui agit equos arantes, quæ vox pervetusta, et ut videtur Celtica ; radix est diminutivorum
Enkel, Anculiet
Ancilla.