argumentator

argūmentātor, ōris, m. [argumentor],

• he that adduces proof, an arguer; only in Tert. Anim. 38; id. Res. Carn. 24.

argūmentātor, ōris, m. (argumentor), der Beweisführer, im üblen Sinne = der Rechthaber, Tert. de anim. 38: ille reprehensor et arg., Augustin. serm. 311, 12 (viell. schon Gell. 17, 5, 13, wo jetzt argutator).

argumentator , arguer, one who adduces evidence. ‘scribae’ sunt moralium et naturalium librorum auctores et actuum saecularium scriptores, id est, de ipsis artibus praecepta dantes; ‘conquisitores’ sunt ~ores ex praeceptis ipsarum artium aliquid approbantes Lanfr. Comment. Paul. (1 Cor. i 20) 158.

argūmentātŏr, ōris, m. , argumentateur : Tert. Anim. 38.