attineo
attineo, hold to, reach to; concern
- Act., (so only ante-class. or in the histt.; most freq. in Plaut. and Tac.).
- A To hold to, to bring or hold near: aliquem ante oculos attinere, Plaut. Men. 5, 1, 30 (730).—
- B To hold or detain at some point (class. retinere), to hold fast, keep hold of, to hold, keep, detain, hold back, delay: testes vinctos, Plaut. Truc. 4, 3, 63 (837); id. Bacch. 2, 2, 3 (181): animum, id. Mil. 4, 8, 17 (1327): lectos viros castris attinere, Tac. A. 2, 52; 6, 17: prensam dextram vi attinere, id. ib. 1, 35; 2, 10; 3, 71 fin.: cunctos, qui carcere attinebantur, necari jussit, id. ib. 6, 19; 3, 36 fin.; 12, 68; 13, 15; 13, 27; 15, 57: set ego conperior Bocchum Punicā fide simul Romanum et Numidam spe pacis adtinuisse, detained, amused, Sall. J. 108, 3: ad ea Corbulo satis comperto Vologesen defectione Hyrcaniae attineri, is detained, hindered, Tac. A. 13, 37 fin.; 13, 50; 14, 33; 14, 56 fin.; 16, 19; id. H. 2, 14 fin.—
- C To hold possession of, to occupy, keep, guard, preserve: Quamque attinendi magni dominatūs sient, Ter. Fragm. ap. Cic. Or. 47, 157: ripam Danubii, Tac. A. 4, 5.—
- II Neutr.
- A To stretch out to, to reach to: nunc jam cultros attinet, i. e. ad cultros, now he is reaching forth for, Plaut. Capt. 2, 2, 17 (267).—Hence, of relations of place, to extend or stretch somewhere: Scythae ad Borysthenem atque inde ad Tanain attinent, Curt. 6, 2, 9.—
- B To belong somewhere; only in the third person: hoc (res) attinet (more rare, haec attinent) ad me (less freq. simply me), or absol. hoc attinet, this belongs to me, concerns me, pertains or appertains to me, relates or refers to me; cf. Rudd. II. p. 209; Roby, § 1534 (the most usu. class. signif. of the word).
- 1 Attinet (attinent) ad aliquem: negotium hoc ad me attinet, Plaut. Bacch. 2, 2, 51 (229): num quidnam ad filium haec aegritudo attinet? id. ib. 5, 1, 24 (1110): nunc quam ad rem dicam hoc attinere somnium, id. Rud. 3, 1, 19 (611); id. Most. 1, 3, 4 (160): Quid istuc ad me attinet? id. Poen. 3, 3, 24 (638): Quid id ad me attinet? id. Trin. 4, 2, 136 (978), and id. ib. 4, 3, 58 (1065): quod quidem ad nos duas attinuit, id. Poen. 5, 4, 9 (1182) et saep.: comperiebam nihil ad Pamphilum quicquam attinere, Ter. And. 91; 187: Scin tu ... ad te attinere hanc Omnem rem? id. Eun. 744; id. Ad. 134; 186; 296; id. Phorm. 481: nunc nil ad nos de nobis attinet, Lucr. 3, 852; 4, 30: vobis alio loco, ut se tota res habeat, quod ad eam civitatem attinet, demonstrabitur, in respect to that city, Cic. Verr. 2, 2, 5: quod ad me attinet, id. ad Q. Fr. 2, 1; so id. Att. 5, 17; id. Fam. 1, 2 al.: quod ad provincias attineret, Liv. 42, 10; 23, 26 al.: tamquam ad rem attineat quicquam, Hor. S. 2, 2, 27 al.: sed quid istae picturae ad me attinent? Plaut. Men. 1, 2, 36 (145): Do. Hae quid ad me? Tox. Immo ad te attinent: et tuā refert, id. Pers. 4, 3, 27 (496): tantumne ab re tuast oti tibi, Aliena ut cures eaque nil quae ad te attinent? Ter. Heaut. 76: cetera quae ad colendam vitem attinebunt, Cic. Fin. 4, 14, 38.—And with nunc = ad hoc tempus (eccl. Lat.): Quod nunc attinet, vade, and for this time (Gr. τὸ νῦν ἔχον), Vulg. Act. 24, 25.—
- 2 Attinet (attinent) aliquem: neque quemquam attinebat id recusare, Cic. Quinct. 19: de magnitudine vocis nihil nos attinet commonere, Auct. ad Her. 3, 11, 20: in his, quae custodiam religionis attinent, Val. Max. 1, 1, n. 14.—
- 3 Hoc attinet (haec attinent), and more freq. attinet with an inf. as subject (act. and pass.), it concerns, it matters, is of moment, is of consequence, is of importance: ea conquisiverunt, quae nihil attinebant, Auct. Her. 1, 1, 1: nec patitur Scythas ... Parthum dicere, nec quae nihil attinent, Hor. C. 1, 19, 12: de quo quid sentiam, nihil attinet dicere, Cic. Fam. 4, 7, 3: nihil enim attinet quemquam nominari, id. Leg. 2, 17, 42: quia nec eosdem nominari adtinebat, Liv. 23, 3, 13: nec adtinuisse demi securim, cum sine provocatione creati essent, interpretabantur, id. 3, 36; 2, 41; 6, 23; 6, 38; 34, 3; 36, 11; 37, 15: Quid attinet tot ora navium gravi Rostrata duci etc., Hor. Epod. 4, 17 al.—And in pregn. signif., it is serviceable, useful, or avails for, etc.: quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare? Cic. Fin. 4, 22, 60: eā re non venit, quia nihil attinuit, id. Att. 12, 18: nec victoribus mitti adtinere puto, Liv. 23, 13: sin (frumenta) protinus usui destinantur, nihil attinet repoliri, Col. 2, 21, 6.
- 1. (onpers.) aliquid attinet ad het betreft, het gaat iem. aan (ook met afh. vr.); ➤ quid id ad vos attinet? — vaak in de uitdrukking: quod attinet ad wat betreft;
- 2. (onpers.) (aliquid) non of nihil attinet het komt er niet op aan, het is niet van belang, het doet er niet toe (m. inf.; aci.; afh. vr.); ➤ dici plura non attinet;
- 3. (postklass.) zich uitstrekken, reiken [ad Tanaim]; II. tr. (pre- en postklass.)
- 1. vasthouden, ophouden, tegenhouden; ➤ alqm carcere ~; valetudine infensā domi attineri;
- 2. iem. aan het lijntje houden [spe pacis];
- 3. als bezit vasthouden, niet uit handen geven, verdedigen [magnos dominatus; ripam Danuvii];
- 4. bezighouden, boeien.
緩之。得。— ea ante oculos 有此等在于眼前。— eum publica custodia 禁之于監。
Suggest a Translation
See an image
- II. Trans, to hold fast, detain, delay: quam attinendi dominatūs sient, how retained, T. ap. C.: Romanos spe pacis, S.: dextram vi, Ta.—
- IIII. Intrans, to stretch, reach: Scythae ad Tanain attinent, Cu.—Fig., to belong to, concern, relate to, be of consequence: ea nil quae ad te attinent, T.: quod ad te attinet, as far as you are concerned, T.: quod ad me attinet, for my part: tamquam ad rem attineat quicquam, H.: quid attinebat quaeri de eo, etc., of what consequence was it?: nec victoribus mitti attinere puto, of any importance, L.: Te nihil attinet tentare, does you no good, H.: dicere quae nihil attinent, matters of no concern, H.
-
…neque coniunctiori dare beneficium quam nos tibi sumus neque digniorem nominare potes quam Bibulum. de Domitio et Apuleio quid attinet me scribere, cum ipsi per se tibi commendatissimi sint Apuleium vero tu tua auctoritate sustinere debes. sed Apuleius…
Cicero, Epistulae ad Brutum
-
…, qui vir fuerit, quot praesidia, quam munita pudoris et pudicitiae vi et audacia ceperit, quid me attinet dicere aut coniungere cum istius flagitio cuiusquam praeterea dedecus non faciam, iudices ; omnia vetera praetermittam, duo sola…
Cicero, in Verrem
-
…nuntium nostrorum comitiorum exspectaturum. tu tamen simul ac me designatum audieris, ut tibi curae sit quod ad pantheras attinet rogo. syngrapham Sittianam tibi commendo. commentarium rerum urbanarum primum dedi L. Castrinio Paeto, secundum ei qui…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…ut, etiamsi sint alia graviora atque meliora, tamen nos studia nostra nostrae naturae regula metiamur ; neque enim attinet naturae repugnare nec quicquam sequi, quod assequi non queas. Ex quo magis emergit, quale sit decorum illud…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…. a. . CAELIVS CICERONI S. qua tu cura sis, quod ad pacem provinciae tuae finitimarumque regionum attinet, nescio ; ego quidem vehementer animi pendeo. nam si hoc modo rem moderari possemus, ut pro viribus…
Cicero, Epistulae ad Familiares
-
…vel maximam partem relinquo ; sin autem dico, vereor ne non ille solus, id quod ad me nihil attinet, sed alii quoque plures laesos se putent. tametsi ita se res habet ut mihi in communem causam sectorum…
Cicero, pro S. Roscio Amerino
-
…aut opinio tulerit aut voluntas mea ; sed cum me purgatum vobis esse cuperem, tum etiam vestra in me attente audiendo benignitas provexit orationem meam. sed hoc compensabo brevitate eius orationis quae pertinet ad ipsam causam cognitionemque vestram ;…
Cicero, de Domo sua
-
…leviora fortasse illud quaero cur tam mansuetus in senatu fuerit, cum in edictis tam fuisset ferus. quid enim attinuerat L. Cassio tribuno plebis, fortissimo et constantissimo civi, mortem denuntiare, si in senatum venisset ; D…
Cicero, Philippicae
-
…ab Hiempsale possidentur. hic quaero, si Hiempsali satis est cautum foedere et Recentoricus ager privatus est, quid attinuerit excipi ; sin et foedus illud habet aliquam dubitationem et ager Recentoricus dicitur non numquam esse publicus, quem putet…
Cicero, de Lege Agraria
-
…deinceps ex primis versuum litteris aliquid conectitur, ut in quibusdam Ennianis Quintus Ennius fecit. Id certe magis est attenti animi quam furentis. atque in Sibyllinis ex primo versu cuiusque sententiae primis litteris illius sententiae carmen omne praetexitur .…
M. Tullius Cicero, De Divinatione