auguror
auguror, to act as augur, augur, predict, foretell
- I To perform the services or fill the office of an augur, to take auguries, observs and interpret omens, to augur, prophesy, predict (hence with the acc. of that which is prophesied): Calchas ex passerum numero belli Trojani annos auguratus est, Cic. Div. 1, 33, 72; so id. ib. 1, 15, 27; id. Fam. 6, 6: avis quasdam rerum augurandarum causa esse natas putamus, id. N. D. 2, 64, 160; Suet. Oth. 7 fin.; id. Gram. 1: in quo (scypho) augurari solet, Vulg. Gen. 44, 5: augurandi scientia, ib. ib. 44, 15; ib. Lev. 19, 26.—Transf from the sphere of religion,
- II In gen., to predict, forebode, foretell; or of the internal sense (cf. augurium, II. A.), to surmise, conjecture, suppose: Theramenes Critiae, cui venenum praebiberat, mortem est auguratus, Cic. Tusc. 1, 40, 96: ex nomine istius, quid in provinciā facturus esset, perridicule homines augurabantur, id. Verr. 2, 2, 6: in Persis augurantur et divinant Magi, id. Div. 1, 41, 90: Recte auguraris de me nihil a me abesse longius crudelitate, Caes. ap. Cic. Att. 9, 16, A: futurae pugnae fortunam ipso cantu augurantur, Tac. G. 3 al.: quantum ego opinione auguror, Cic. Mur. 31, 65: quantum auguror coniectura, id. de Or. 1, 21, 95; so, mente aliquid, Curt. 10, 5, 13: Hac ego contentus auguror esse deos, Ov. P. 3, 4, 80: erant, qui Vespasianum et arma Orientis augurarentur, Tac. H. 1, 50: Macedones iter jaciendo operi monstrāsse eam (beiuam) augurabantur, Curt. 4, 4, 5.☞ The act. subordinate form auguro, āre (by Plin. ap. Serv. ad Verg A. 7, 273, erroneously distinguished from this in signif.).
- 1 (Acc. to I.) Sacerdotes salutem populi auguranto, Cic. Leg. 2, 8.—Trop.: oculis investigans astute augura, look carefully around you like an augur, Plaut. Cist. 4, 2, 26 (696).—Pass.: res, locus auguratur, is consecrated by auguries: certaeque res augurantur, Lucius Caesar ap. Prisc. p. 791 P.: in Rostris, in illo augurato templo ac loco, Cic. Vatin. 10; so Liv. 8, 5: augurato (abl. absol.), after taking auguries (cf. auspicato under auspicor fin.): sicut Romulus augurato in urbe condenda regnum adeptus est, Liv. 1, 18; Suet. Aug. 7 fin. dub. Roth.—
- 2 (Acc. to II.) Hoc conjecturā auguro, Enn. ap. Non. p. 469, 8 (Trag. v. 327 Vahl.); so Pac. ap. Non. l. l.; Att. ib.; Cic. Rep. Fragm. ib. (p. 431 Moser): praesentit animus et augurat quodam modo, quae futura sit suavitas, id. Ep. ad Caiv. ib. (IV. 2, p. 467 Orell.): si quid veri mens augurat, Verg. A. 7, 273: quis non prima repellat Monstra deum longosque sibi mon auguret annos? Val. Fl. 3, 356.
- 1. de vlucht v. vogels, voortekens observeren en interpreteren, auguria houden of uitvoeren, augureren;
- 2. voorspellen, profeteren [alci mortem; futurae pugnae fortunam];
- 3. voorvoelen, vermoeden [bella civilia mentibus; arma Orientis];
- 4. wijden [templum].
等兆。卜卦。爲预兆。— mortem suam 先知己亡。Auguratum templum 以先兆而建之廟。
Suggest a Translation
See an image
- augur, to act as augur, augur, predict, foretell: alcui ex alitis involatu: ex passerum numero belli annos: Critiae mortem: pugnae fortunam cantu, Ta.: (diem) non procul auguror esse, O.—To surmise, imagine, conjecture, suppose: contentos auguror esse deos, O.: quantum ego opinione auguror.
-
…reditusque notavit ; partibus intonuit caeli pater ipse sinistris. sic aquilae clarum firmavit Iuppiter omen. Atque ille Romuli auguratus pastoralis, non urbanus fuit, nec fictus ad opiniones inperitorum, sed a certis acceptus et posteris traditus .…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…tu nec solvendo eras nec te ullo modo nisi eversa re publica incolumem fore putabas. poteras autem eo tempore auguratum petere cum in Italia Curio non esset, aut tum cum es factus unam tribum sine Curione ferre potuisses cuius…
Cicero, Philippicae
-
…hominum ratione atque sollertia ; quamquam avis quasdam, et alites et oscines, ut nostri augures appellant, rerum augurandarum causa esse natas putamus. iam vero immanes et feras beluas nanciscimur venando, ut et vescamur is et exerceamur…
M. Tullius Cicero, de Natura Deorum
-
…observatione futura dicamus. et tamen credo Romulum, qui urbem auspicato condidit, habuisse opinionem esse in providendis rebus augurandi scientiam errabat enim multis in rebus antiquitas, quas, vel usu iam, vel doctrina, vel vetustate immutatam…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…extremo spiritu, cum iam praecordiis conceptam mortem contineret, vereque ei, cui venenum praebiberat, mortem eam est auguratus, quae brevi consecuta est. Quis hanc maximi animi aequitatem in ipsa morte laudaret, si mortem malum iudicaret…
M. Tullius Cicero, Tusculanae Disputationes
-
…aliquo animi motu maiora concupiscat ; inest enim natura philosophia in huius viri mente quaedam. haec de adulescente Socrates auguratur. At ea de seniore scribit Plato et scribit aequalis et quidem exagitator omnium rhetorum hunc miratur unum ; me…
M. Tullius Cicero, Orator
-
…fidem secutus esset, bene consuluisse ; antiquiorem enim sibi fuisse possessionibus suis gloriam. ille mihi videtur igitur vere augurari. Nam nostri quidem magistratus auspiciis utuntur coactis ; necesse est enim offa obiecta cadere frustum ex pulli ore cum…
M. Tullius Cicero, De Divinatione
-
…patrimonio suo conlocatus. haec senatus reliqua populus Romanus in ea familia quam vidit amplissimam persequetur, in primis paternum auguratus locum, in quem ego eum, ut quod a patre accepi filio reddam, mea nominatione cooptabo. Vtrum…
Cicero, Philippicae
-
…aut non dixisses aut, si potuisses, mitiorem in partem interpretarere. ac te ipsum, quantum ego opinione auguror, nunc et animi quodam impetu concitatum et vi naturae atque ingeni elatum et recentibus praeceptorum studiis flagrantem iam usus…
Cicero, pro Murena
-
…ut ne familiarem quidem suum quemquam tam oderit quam me, atque eo magis quod per iniuriam sibi putat ereptum auguratum, quoius ego auctor fuerim. nunc furit tam gavisos homines suum dolorem unumque move studiosiorem Antoni ; nam Cn…
Cicero, Epistulae ad Familiares