aurigo
aurīgo, āvi, ātum, 1 (aurīgor, āri, v. dep., Varr. ap. Non. p. 70, 17), v. n. [auriga], to be a charioteer or a contender in the chariot-race, to drive a chariot, to contend in the chariot-race.
- I Lit. (post-Aug.; most freq. in Suet.), Plin. 33, 5, 27, § 90; Suet. Calig. 54; id. Ner. 24; 4; 22; 53; id. Calig. 18; id. Vit. 4; 17.—
- II Trop., to rule, direct: quo natura aurigatur non necessitudo, Varr. ap. Non. l. l.: si (homines) nihil suā sponte faciunt, sed ducentibus stellis et aurigantibus, Gell. 14, 1, 23.
1. aurīgo, s. aurūgo.
2. aurīgo, āvī, ātum, āre (auriga), Wagenlenker sein, wettfahren, wettrennen, Plin. 33, 90. Suet. Cal. 18 u. ö. (vgl. Gloss.: ›aurigat, ἡνιοχει‹). – Partic. subst., aurīgantēs, ium, m., die Wagenlenker, Iul. Val. 1, 43 (41) u. Auct. itin. Alex. 24 (61). – übtr., lenken u. regieren, anführen, ducentibus stellis et aurigantibus, Gell. 14, 1, 23.
See: aurigare
1 aurīgō, (13) āvī, ātum, āre (auriga), intr., conduire un char : Plin. 33, 90 ; Suet. Cal. 54, etc. || [fig.] guider, gouverner : Gell. 14, 1, 23.
2 aurīgō, v. aurugo : Scrib. Comp. 110.
aurigo , as, are. n. et, v. aurigor
See an image
See an image