bidentatio
bĭdentātĭo, ōnis, f. [bidens, II. A.],
- a harrowing: occatio, σκαφετός, Gloss. Gr. Lat.
bidentātio, ōnis, f. (*bidento v. bidens, Karst), die Behackung des Bodens mit dem Karst, Gloss. – u. (= σκαφετός) die mit dem Karst gezogenen Furchen, Gloss. II, 432, 42.
bĭdentātĭō, ōnis, f. (bidento), action de fouir avec le hoyau : Gloss.