bucinator
bucinator, a trumpeter
būcĭnātor (bucc-), ōris, m. [bucino],
- one who blew the bucina, a trumpeter, Caes. B. C.2, 35; Petr. 26, 9; Varr. L. L. 6, § 75; Dig. 50, 6, 6; Inscr. Orell. 3522.—
- II Trop. (cf. bucina, II. D.), one who trumpets forth, blazes abroad: bucinator existimationis meae, Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 2; Inscr. Orell. 3232.
būcinātor, ōris, m. (bucino), I) der auf der bucina bläst, der Hornbläser, Varr. LL., Caes. u.a. – übtr., der Ausposauner, existimationis meae, Cic. fil. in Cic. ep. 16, 21, 2.
tubicines et buccinatores quoscornhiriez vocant, abhir quod est ‘longum’ et ‘cornu’, eo quod longis in cornubus flatum emittant, ‥ in ejusdem honore buccinare ceperunt
septem busynatoribus Lewelini Walensis ad robas emendas
pro bono servicio quod ‥ R. de B.,trompour , nobis impendit ‥ concessimus ei talia vadia qualia alii buccinatores nostri percipiunt
quarta fistula, distinctis locis perforata, quam buccinator ‥ articulorum volubilitate, qua claudendo, qua aperiendo foramina, moderatur
būcĭnātŏr, (15) ōris, m. (bucino), trompette, celui qui sonne de la trompette : Cæs. C. 2, 35, 6 || [fig.] panégyriste : Cic. Fam. 16, 21, 2.
- 1. hoornblazer;
- 2. iem. die uitbazuint [existimationis meae].
būcinātor ōris, m
- bucina, a trumpeter, Cs.