callum
callum, a hard skin, thick skin
callum, i, n. (callus, i, m., Cels. 5, 18, 36; 5, 26, 31 al.; Domit. Mars. ap. Charis. p. 55; plur. calli, Scrib. Comp. 37; 205; Suet. Aug. 80) [cf. Gr. καλάμη; Lat. culmus, culmen].
- The hardened, thick skin upon animal bodies: fere res omnes aut corio sunt Aut etiam conchis aut callo aut cortice tectae, Lucr. 4, 935: calceamentum solorum callum, Cic. Tusc. 5, 32, 90: pedum, Plin. 22, 25, 60, § 127; cf. id. 9, 35, 54, § 108.—Plur., Suet. Aug. 80.—Hence,
- B Meton.
- 1 The hard flesh of certain animals: aprugnum, Plaut. Poen. 3, 2, 2 (579); id. Pers. 2, 5, 4 (305); for which absol. callum, id. Capt. 4, 3, 4 (904); id. Ps. 1, 2, 33 (164): manus elephanti, Plin. 8, 10, 10, § 31: locustarum, id. 9, 30, 50, § 95.—
- 2 The hard skin or the hard flesh of plants: uvarum, Plin. 14, 1, 3, § 14: pirorum ac malorum, id. 15, 28, 34, § 116: fungorum, id. 22, 23, 47, § 96: foliorum, id. 16, 22, 34, § 82; Pall. Mart. 10, 28 al.—
- 3 The hard covering of the soil: terrae, Plin. 17, 5, 3, § 33; 19, 2, 11, § 33; 31, 4, 30, § 53; also, of the hardness of salt: salis, id. 16, 12, 23, § 56.—
- II Trop., hardness, callousness, insensibility, stupidity (rare; most freq. in Cic.): ipse labor quasi callum quoddam obducit dolori, renders callous to pain, Cic. Tusc. 2, 15, 36; 3, 22, 53; id. Fam. 9, 2, 3: ducere, Sen. Cons. ad Marc. 8, 2: inducere, Quint. 12, 6, 6.
callum, ī, n. u. callus, ī, m. (vgl. altind. kíṇa-ḥ), die verhärtete, dicke Haut, Schwiele, Schwarte, I) eig.: a) am tierischen Körper, mihi amictui est Scythicum tegmen, calceamentum callum solorum, Cic.: pedum, Plin.: c. manus elephantorum, Plin. – bes. c. aprugnum (aprunum), Sauschwarte, Plaut. u. Cato: dass. c. porcinum, Apic. (im Zshg. bl. callum, wie Plaut. capt. 904. Apic. 7, 259). – als mediz. t. t., Verhärtung, Knochengeschwulst, Kallus, c. articulorum, Gichtknoten, Cels.: interdum vetustas ulcus occupat induciturque ei callus, es bildet sich um dasselbe eine knorpelige Härte, Cels.: cum iam increscere callum oportet, wenn der Kallus (an dem Knochenbruch) schon im Wachstum begriffen sein muß, Cels.: callum iocineribus obducere, die L. verhärten, Sen. – b) die harte Haut od. das harte Fleisch gewisser Früchte (der Weintrauben, Äpfel, Birnen), auch das Abgehärtetsein der Blätter, Plin. – c) die Kruste, Rinde, terrae, Plin.: salis, Plin. – II) übtr., die Unempfindlichkeit, der Stumpfsinn, consuetudo callum obduxit stomacho meo, hat mein Gefühl etw. hartschlägig (unempfindlich) gemacht, Cic.: ipse labor quasi callum quoddam obducit dolori, macht unempfindlich (härtet ab) gegen den Schm., Cic.: quorum animis diuturna cogitatio callum vetustatis obduxerat, deren Gemüt der langjährige Gedanke daran abgestumpft hatte, Cic.: u. ingenio adhuc alendo callum inducere, unempfänglich (für weitere Ausbildung machen, Quint.: tristitia iam videtur duxisse callum, unempfindlich geworden zu sein, Sen. – ➳ Nbf. callus, ī, m., Domit. Mars. bei Charis. 72, 5, u. immer bei Cels., zB. 5, 18, 36; 5, 26, 31: u. im Plur., multorum annorum callos, Scrib. 37: callos eminentes, Scrib. 205: dazu wohl auch callis quibusdam, Suet. Aug. 80.
callum, (13) ī, n. , cal, peau épaisse et dure : Cic. Tusc. 5, 98 || peau coriace, couenne : Pl. Pœn. 579 ; Pers. 305 || callosité, durillon : Cels. , Plin. || peau ou chair épaisse (dure) de certains fruits : Plin. 14, 14 ; 16, 120 || enveloppe dure, croûte : Plin. 17, 33 || [fig.] rudesse, insensibilité : obducere callum dolori Cic. Tusc. 2, 36, endurcir contre la douleur.
- 1. harde huid, eelt [pedum];
- 2. hardheid, ongevoeligheid; ➤ -um obducere alci rei ongevoelig maken voor, harden tegen; ingenio alendo -um inducere ontluikend talent ongevoelig maken.
callum , i. n. et, v. callus
See an image
See an image
Staminia debet talem mensuram habere, ut possit Callum Pedis cincta pertingere.Galli dicunt
le cou de pied.
Collum pedis. Vide in Collum.
callum, i, n.: callo, callosità, pelle indurita
superficie indurita, crosta, involucro coriaceo
(di vegetali), polpa compatta
● a quel pensiero ricorrente; quorum animis diuturna cogitatio callum vetustatis obduxerat Cic i cui animi erano divenuti insensibili, dopo tanto tempo; quasi callum quoddam obducit dolori Cic forma, per così dire, un callo che attenua il dolore.
callum ī, n
- 2 CEL-, CER-, a hard skin, thick skin: mihi est calciamentum solorum callum: dissiluit percusso lammina callo, O.—Fig., insensibility, callousness: quasi callum obducere dolori, vetustatis.