caragus
caragus, s. caragius.
cărăgus, v. caragius.
characteribusmagicis utitur, unde vocis etymon. Gloss. Saxon. Ælfrici :
Non licet ad sortilegos, vel ad auguria respicere, vel ad Caragios, etc.Canones veteris Concilii Narbonensis ann. 598. can. 14 :
Si qui viri ac mulieres divinatores, quos dicunt esse Charagios atque sorticularios, etc.Vita S. Eligii a S. Audoeno conscripta lib. 2. cap. 15 :
NullasEt mox :paganorum consuetudines observetis, non Carajos, non divinos, non præcantatores... consulere præsumatis.
Non quærantur præcantatores, non divini, non sortilegi, non Caragi.Beda de Remediis peccatorum cap. 11 :
Caragios, et divinos præcantatores, etc.Petrus Malleacensis de Cœnobio Malleacensi § 6 :
Uxor ejus observatrix admodum Carajorum atque maleficiorum.Sermo de dedicatione Ecclesiæ editus a V. Cl. Jacobo Petito :
Omnes fures et falsi testes, omnes ad arbores vel ad fontes vota reddentes, omnes qui Caragios et divinos vel præcantatores aut propter se, aut propter suos inquirunt, etc.Odo Clun. lib. 4. de Vita S. Geraldi Auriliac. Comit. cap. 7 :
Vassus quidam nomine Adraldus focum Caragiorum tota nocte in domo sua fieri præcepit. Intempesta autem ipsius noctis hora, dæmones super focum custodis irruerunt.Severianus homil. quæ extat. 241. apud S. Augustinum de Tempore :
Ut nullus ex vobis Caragos vel divinos, vel sortilegos requirat.Infra :
Qui prædictis malis, id est, Caragis, et divinis, aruspicibus.... crediderit.Vide Decret. Ivon. lib. 1. cap. 1. § 134. Occurrunt apud Nicetam in Isacc. lib. 2. n. 5. in Cod. Barbaro-Græco
Cararios, coriocos, et divinos, et præcantatores, phylacteria etiam diabolica, vel herbas, vel succinos, suis vel sibi impendere, etc.Leg. Forte
Carajos curiosos.
Caragus, Sortilegus, præstigiator. Libell. de Remed. peccator. apud Marten. tom. 7. Ampl. Collect. col. 45 :
Carojios et divinos præcantatores, etc.