cauma
cauma, ătis, n., = καῦμα,
- the heat, Vulg. Job, 30, 30.
cauma, atis, n. (καῦμα), die Hitze, Vulg. Iob 30, 30. – Nbf. cauma, ae, f., Anon. Ravenn. 3, 3. p. 136, 16.
in alto Titane, incalescente ~ate
autumnali torrido facessente ~ate
torrida flammantis laturum caumata solis
~ati,suole
chaumos,suol
quasi in mediae aestatis ~ate sudaverit
imprecor aeterno pereat sic caumate
ignivomi pausans in caumate Phoebi
algoribus ~atumque squalloribus
deridentes eum ~ate absorti perierunt
coctis cauma [gl.: calorem innaturalem ] piris effectibus exime miris
in caminum ignis, ubi erit ‥ frigus et ~a, sulphur et ignis ardens in secula seculorum
ut finis domus est custodia a ~atibus et algoribus
que cum ipso ~ate spirituali mentem meam medullitus irroravit
cauma, ătis, n. (καῦμα), forte chaleur : Vulg. Job 30, 30.
Liceat Abbati et Fratribus ibidem habere et Caumas, et furnos, et arces, et molendinos, et piscaturas et juridiaria, et mercatum.
Tribus vicibus in anno erit conventus legitimi placiti et omnis qui possessor est properii Caumatis aderit, etc.Conf. Haltaus. Gloss. Germ. col. 1507. voce
Rauch.
Ulpianus :Cauma , incendium, calor, æstus.
Si fundus Caumate perierit.
Chasmatelegunt.
Solis Cauma, apud Aldhelmum de Virgin. cap. 21. Arnoldus Abbas Bonævallis de Operib. sex dierum :
Sensit caro nudata virtutibus Caumata et algores.Vita S. Gilberti
de Sempringham:
In maximo æstivi temporis Caumate.Vita S. Jacobi Episc. Tarantas. num. 10 :
Dum ex nimio Caumate lassus ad quandam declinaret umbram.Geraldus in Vita S. Stephani Fundat. Ord. Grandimont. num 15. :
In hieme et æstate ad repellendum frigus et Cauma, æqualia semper erant et eadem indumenta.Florus Diacon. Lugdunensis :
Abbo lib. 1. de Bell. Paris. vers. 113 :Caumate sed nimio tota jacebat humus.
UbiVerum stilla quid est simplex ad Caumata mille.
Caumanon est
Magna solis Caumatio.