coctio
coctĭo, ōnis, f. [coquo].
- Lit., a cooking, burning: calcis, Cassiod. Var. 7, 17.—
- II A digesting of food, Plin. 20, 9, 39, § 101.
coctĭo, ōnis, v. cocio.
1. coctio, ōnis, f. (coquo), I) die Zubereitung am Feuer, a) das Kochen, vasa aenea coctionibus apta, Paul. ex Fest. 39, 3. – meton., das Gekochte, Vulg. genes. 25, 30; 4. regg. 4, 39; Ezech. 24, 5. – b) das Brennen, calcis, Cod. Theod. 4, 6, 2. Cassiod. var. 7, 17. – II) die Verarbeitung (= Verdauung) der Speisen, Plin. 20, 101: coctionis temperatura, die entsprechende V., Vitr. 8. praef. § 2.
2. coctio (cōcio), ōnis, m., der Mäkler, Laber. com. 63. Plaut. asin. 203. Petr. 14, 7 u. 15, 4 B. Porphyr. Hor. sat. 2, 5, 25 (wo cocio). Paul. ex Fest. 20, 12 (wo coctio u. cocio); vgl. Löwe, Prodr. p. 285 (wo Glossen bald coctio, bald cotio).
cibos nec humanos nec ~one conditos voragini ventris immergens
aqua iniqua ‥ et ~one potabilis
~o,isod
damnare delicias, consuetas fastidire ~ones
excepto quod pro ~onibus binis quedam ‥ succedunt nascentia leguminum
cum ‥ paludibus vallibusque dulcis salsuginesque [sic ] salisque stationibus ~onesque [sic ] [] Kent
ex ~one camini metalli depuratur rubigo
sanguis ‥ est inter quatuor humores laudabilior ‥ propter ejus equalem et perfectam ~onem, quam efficit calor temperatus ex materia pura et aerea ad corporis nutrimentum
quanto est vini puritas, tanto ~o est completa
1 coctĭō, ōnis, f. (coquo), cuisson, Hier. Reg. Pach. 117 ; P. Fest. 34, 24 || calcination : Cassiod. Var. 7, 17 || aliment cuit, ragoût : Vulg. Gen. 25, 30 || digestion : coctionem facere Plin. 20, 101, faire la digestion.
2 coctĭō, m. , c. cocio : P. Fest. 19, 1 ; 44, 15 (Lindsay).