collocutor
collŏcūtor (conl-), ōris, m. [colloquor],
- he who talks with another (eccl. Lat.), Tert. adv. Prax. 5; Aug. Conf. 9, 6.
collocūtor, ōris, m. (colloquor), der Unterreder, Eccl.
si que monialis videatur frequenter cum aliquo homine colloquia copulare in quo exempla non refulgeant sanctitatis, ‥ hujusmodi ~or confusibiliter a finibus monasterii propellatur
collŏcūtŏr, ōris, m. (colloquor), interlocuteur : Aug. Conf. 9, 6 || [adjt ] collocutorem pateris sermonem Tert. Prax. 5, tu souffres les propos dʼun interlocuteur.