comatus
cŏmātus, a, um, v. 2. como.
comātus, a, um (coma), behaart, a) eig., v. leb. Wesen (Ggstz. calvus), Mart. 1, 72, 8; 10, 83, 11. Val. Flacc. 7, 636: comatus et crispulus, Sen. ep. 66, 25: Aethiopici lupi brumā comati sunt, aestate nudi, Solin. 30, 27: Gallia c., s. Gallia: Plur. subst., comātī, ōrum, m., non minus molestum est calvis quam comatis pilos velli, Sen. de tranqu. anim. 8, 3: pulchri et comati, schöne Jünglinge mit vollem Haarwuchs, Suet. Cal. 35, 2. – b) poet. übtr., silva, belaubt, Catull. 4, 11.
comete, que vocantur stelle ~e
Plato ‥ habuit scienciam de sideribus ~is
si aliquod lucidum renovetur in aere, quod habeat lucem difformem ab aliis consuetis, ut stella ~a
tres partes ponuntur comete, sc. ~us, caudatus et barbatus
visa est stella ~a
cŏmātus, (13) a, um, part. de como 1.
- 1. behaard; langharig; — Gallia -a Gallia Transalpina (naar de haardracht v.d. inwoners);
- 2. (Catull.) bladerrijk [silva].
Comeatus. Vide infra in hac voce. Consuet. Carcass. in Reg. L. Chartoph. reg. ch. 3 :
Dominus Carcassonæ nullatenus debet capere vel facere capi aliquem habitatorem Carcassonæ præsentium vel futurorum, nec ei dare Comatum, nec res ejus aliquatenus occupare vel impedire, qui ei justitiam et rationem facere velit.