complutus
complūtus, a, um, part. de compluo ; v. compluit.
Plui super unam civitatem, et super unam civitatem non plui : pars una Compluta est, et pars super quam non plui, aruit.Privilegium Universitati Lovaniensi per ducem Brabantiæ concessum ann. 1426. apud Marten. tom. Anecd. col. 1766 :
Tanquam in tellure Compluta fructum germinent preciosum.Legitur etiam apud Solinum cap. 10. de Thracia :
Nautæ Compluti sæpe ex illo casu imbre saxatili.