concameratio
concămĕrātĭo, ōnis, f. [concamero],
- a vaulting; a vault, Vitr. 2, 4; 5, 10; Plin. 11, 10, 10, § 22; Dig. 32, 31 al.
concamerātio, ōnis, f. (concamero), die Wölbung, das Gewölbe, alvi, Plin. 11, 22: aedium, Labeo dig. 32, 31: ferrea, Corp. inscr. Lat. 6, 543 (a. 115 p. Chr.): Plur., Vitr. 2, 4, 2 u.ö.
[abbas P. ob. 1093 ] ~onem, que est ultra majus altare, pictura venustavit
concămĕrātĭō, ōnis, f. (concamero), voûte : Vitr. Arch. 2, 4 ; CIL 6, 543 || concameratio alvi Plin. 11, 22, la cavité abdominale.
Transvolatio. Papias MS. Melius Gloss. MS. Sangerm.
Fornix. Vox
ConcameratioVitruvio nota hac notione.
volutio.