concisus
concisus, abrupt, short, concise
concīsus, a, um, v. 2. concido, P. a.
concīsus, a, um, PAdi. (v. 1. concīdo), abgebrochen, kurzgefaßt, a) v. Tone, insonuerit vox tubae longior atque concisior, Vulg. Ios. 5, 5. – b) v. der Rede, sententiae, Cic.: concisae et angustae disputationes, Cic.: altera (oratio) perpetua, altera concisa, Quint.: distincte concisa brevitas, in kurzen und doch deutlichen Sätzen, Cic. – subst., brevia illa atque concisa, kurze u. abgebrochene Sätze, Quint. – prägn., v. Redner, Cic. or. 40.
concīsus, a, um, ¶ 1 part. de concido 2 ¶ 2 adjt, coupé, saccadé : vox concisior Vulg. Jos. 6, 5, son plus saccadé || concis, court, serré : distincte concisa brevitas Cic. de Or. 3, 202, brièveté où la concision sʼallie à la clarté ; angustæ et concisæ disputationes Cic. de Or. 2, 61, discussions sèches et subtiles (serrées dans la pensée) ; brevis et concisa actio Quint. 6, 4, 2, plaidoirie courte et serrée || concīsa, ōrum, n. , courts membres de phrase : Quint. 11, 3, 170.
- 1. beknopt, bondig [disputationes];
- 2. bondig sprekend [orator].
concīsus
adj.
- P. of 2 concīdo, abrupt, short, concise: sententiae: Thrasymachus, in style.