condoleo
con-dŏlĕo, ēre, v. n., to feel severe pain, to suffer greatly (eccl. Lat.).
- I Universum corpus, Tert. Poen. 10.—
- B Trop.: animo, Hier. Ep. 112, n. 12.—
- II To suffer with another, to feel another's pain; with dat.: qui non condolent proximis suis, sed potius eos irrident, Aug. in Job, 19, 13; Vulg. Ecclus. 37, 5; ib. Heb. 5, 2.
con-doleo, uī, ēre = συμπάσκω, Mitgefühl bei anderer Leid haben, Mitleid haben, Tert. de paenit. 10, Vulg. Sirach 37, 16: animo (im G.), Hier. ep. 112, 12: m. Dat. (mit), Cypr. ep. 17, 1. Vulg. Sirach 37, 5; Hebr. 5, 2. Vgl. condolesco.
See: condolere
condŏlĕō, (16) ēre, intr., souffrir ensemble : Tert. Pæn. 10 || souffrir vivement : Cic. Att. 15, 4, 1 || compatir à [dat.] : Hier. Ep. 39, 5.
- 1. pijn lijden;
- 2. (postklass.) samen lijden, medelijden hebben (met: dat.).
condoleo , es, ui, ere. n. 2. et, v. condolesco
See an image
See an image