coniector
coniector, a diviner, seer, soothsayer
conjector, ōris, m. [conicio, I. B. 1.], he who interprets, explains, or divines something, an interpreter.
- I In gen.: conjectore Oedipo orationi opus est, Plaut. Poen. 1, 3, 34 (443).—
- II In partic., a diviner, interpreter of dreams, a seer, soothsayer: somniorum atque ominum interpretes conjectores vocantur, Quint. 3, 6, 30; Enn. ap. Cic. Div. 1, 58, 132; Plaut. Am. 5, 1, 76 (1128); id. Curc. 2, 1, 34 (249); Cic. Div. 1, 22, 45; 2, 28, 62; id. Part. Or. 2, 6; Quint. 3, 6, 30; 5, 7, 36.
1. coniector, ātus sum, ārī (Nbf. v. coniecto), a) vermuten, id Macedones coniectati, Auct. itin. Alex. 51 (116). – b) deuten, mit dopp. Acc., qui eum procreatorem coniectantur, Tert. ad nat. 2, 12.
2. coniector, ōris, m. (conicio), I) der Deuter, Plaut. Poen. 444. – II) insbes. = ὀνειροκρίτης (Gloss.; vgl. Paul. ex Fest. 60, 4), der Zeichendeuter, Traumdeuter, Wahrsager, Plaut. Amph. 1128. Cic. de div. 1, 45. Suet. Caes. 7 (wo Roth ›coiectores‹ liest). Quint. 3, 6, 30: Isiaci coniectores, von den Isispriestern in Rom, Cic. de div. 1, 132.
coniector ōris, m
- conicio, a diviner, seer, soothsayer.