conjuncte
videbuntur multiplicibus hujusmodi non alia interrogari quam ‥ simplicibus, sed eadem illis separate his ~e queri
ut ~ius attingeret tantum virum
ut [barones ] ~ius sibi alliceret
conjūnctē (14) (conjungo), ¶ 1 conjointe- ment [avec], ensemble, à la fois : Cic. Fam. 5, 12, 2 ; de Or. 2, 248 || [rhét.] aliquid conjuncte elatum Cic. de Or. 2, 158, proposition énoncée conjointement (= conditionnelle) [opp. à simpliciter, dʼune manière indépendante, catégorique] ¶ 2 dans une étroite union (intimité) : Nep. Att. 10, 3 || -tius Cic. Fam. 6, 9, 1 ; -issime Cic. Læl. 2.