convitiatus
convĭtĭātus, a, um (cum, vitiare), atteint dʼune attaque [épileptique] : C. Aur. Chron. 1, 4, 122.
Aliis detestandis Convitiatus contumeliis, aliis etiam, dum verbera minitaretur, erubescentibus super fera insolentia, etc.