About
Menu

cornicare

1 cornīcare, ~ari [CL < cornix] 1 to croak, caw; b (fig.). hec [mulier malefica] cum quadam die convivaretur, cornicula, quam in deliciis habebat, vocalius solito nescio quid ~ata est [= Knighton I 42: ~abat Higd. VI 25 p. 194: †corvitabat] W. Malm. GR II 204.  b neque ‥ ut Cornificius meipsum docui; nec multum curo quid ineptum in auribus suorum ~etur J. Sal. Met. 833B; Micheas discolus cornicans fatua (Palpo 159) Ps.-Map 111; to chatir as byrdis, ~ari, corniculari, garrire ‥, to speke in wayn’, ~ari ‥, corniculari ‥, effutire CathA. 2 (w. dat.) to butt, ram. Cf. cornix 2. s1304 rex post redditionem castelli [de Strivelyn] fecit meliorare arietem et parieti ~are Flor. Hist. III 120.
2 cornĭcare [< cornu] , to blow a horn; b (w. cornu). recessit venator nequissimus et canes ~ando ad se vocavit (Pass.S. Edm.) M. Par. Maj. I 394.  b de Bernardo presbytero ‥, qui cornu S. Patricii ‥ ~avit inepte Gir. GE I 51 p. 154.

Saved

Recent