cornuta
cornūta, æ, f. , ¶ 1 bête à cornes : Varro R. 2, 7, 2 ¶ 2 poisson de mer inconnu : Plin. 32, 145.
Cibaria in Cornuta feruntur clausa.Et paulo post :
Cornutarum nomine nihil aliud intelligas, quam cistas ligneas depictas et armis cujuslibet Cardinalis ornatas.Iis utuntur tempore Conclavis ad cibaria Cardinalibus deferenda. Hujusmodi cistæ
Cornutædicuntur a binis cornibus seu ansis in extremitatibus positis, per quas hasta transagitur, ut commodius ferri possint. Idem Æneas lib. 2. Hist. Concilii Basileensis :
Cibaria comparabant quæ horis indictis in lignea capsa depicta, quam Cornutam appellant, usque ad Conclavis ostium deferebant.Cerem. Rom. 1. 4 :
Prælati custodes Cornutam aperiant ; fercula et omnia quæ intus sunt, diligenter perscrutentur, ne quid litterarum insit.
Item quatuor magnæ Cornutæ de cadriga. Item tres parvæ Cornutæ.Vide supra Cornuda.
de la Cornuda. Vetus
Die ipso omnibus Fratribus manentibus in claustro et supervenientibus Cornutas dabit et nihil amplius. Et alia parte acceptis ab Helemosinario Cornutis viginti sexcies, quæ fient de sex sextariis frumenti emptis a D. Abbate.Liber MS. Consuetud. S. Augustini ejusd. urbis fol. 3 :
Missa finita pauperes revertantur ad parvum claustrum, et dentur eis una Cornuta et scutella plena de fabis coctis mediocriter.Occurrit etiam pluries in Consuetudin. MS. Monasterii Solemniacensis.
Cornudeauet
Cornuyau. Lit. remiss. ann. 1408. in Reg. 163. Chartoph. reg. ch. 229 :
Icelle Ysabeau, demourant à Montpelier,... de la fenestre de son hostel va appeller une fille... portant deux pains et deux eschaudez ou Cornudeaux.Aliæ ann. 1456. in Reg. 183. ch. 160 :
Deux ou trois petits pains blancs ou Cornuyaux.Vide infra Cuneus 3.
Cornuta a nostris malarmat, a Liguribus malearmata per antiphrasim vocatur, a Romanis forchato et pesce forcha a duobus cornibus nominatur.