cothon
cōthōn, ōnis, m. (semit. Wort, von den Griechen mit κώθων in Verbindung gebracht), ein durch Menschenhand gebildeter innerer Hafen (s. Paul. ex Fest. 37, 9 u. dazu Otfr. Müller), a) bei Adrumetum in Byzacena, Auct. b. Afr. 62, 5 u. 63, 5. – b) bei Karthago, Serv. Verg. Aen. 1, 427.
1 cōthōn, (14) ōnis, m. P. Fest. 37, 9 et cōthōnum, ī, n. , Serv. En. 1, 427, port creusé de main dʼhomme : B. Afr. 63, 6.
Hinc portus alii effodiunt,id est
Cothona faciunt.
Cothones. Gloss. Lat. Gr. :
Cothoniin compotationibus usus esset.