About Report a problem

Menu

crepitus

crepitus, a rattling, creaking, clattering, clashing, rustling

Frieze-Dennison Vergil

crepitus , ūs, m.: a din; thunder clap, peal, 12.923. (crepō)
crĕpĭtus, ūs, m. [crepo], a rattling, creaking, clattering, clashing, rustling, a noise, etc. (in good prose).
  • I In gen.: cardinum, Plaut. Curc. 1, 3, 1 (158); cf. claustrorum (with sonitus), id. ib. 1, 3, 47 (204): carbasi, Lucr. 6, 110: e motu frenorum, Varr. R. R. 2, 7, 12: dentium, a chattering, Cic. Tusc. 4, 8, 19: pedum, id. Top. 12, 52: armorum, Liv. 25, 6, 21; 38, 17, 5: alarum (anserum). id. 5, 47, 4: plagarum, Cic. Verr. 2, 5, 62, § 162: inlisae manus umeris, Sen. Ep. 56, 1: tibiarum et scabellorum, Suet. Calig. 54: arboris, Plin. 10, 18, 20, § 40: imbrium, a pattering, id. 12, 1, 5, § 10: sonitus, tonitrus, a crash, Plaut. Am. 5, 1, 10 (1062): digitorum, a snapping of the fingers, as the signal of a command (cf. crepo and concrepo), Mart. 14, 119.—
  • II In partic.: crepitus (sc. ventris), a breaking wind with noise, = πορδή (diff. from flatus, without noise), Plaut. Curc. 2, 3, 16 (295); Cic. Fam. 9, 22, 5: Sen. Ep. 91, 19; Plin. 27, 12, 87, § 110 al.; with flatus, Suet. Claud. 32.

Saved

Recent