dejerare

dejerare [CL] 1 to swear. [sacerdotes] nomen daemonis, quo se censeri dixerit, et ~andi modos, quibus amoris sui foedus alterutrum pepigerint, prodendos esse praecipiunt Bede Luke (viii 30) 438; dejurat, per †Dominum [? l. Deum] jurat GlC D 34; si mille dixeris impossibilia / palpo ‥ confirmat omnia, / per Deum degerans et evangelia Walt. Wimb. Palpo 71. 2 to forswear oneself, commit perjury. c1159 nec prodest presbytero quod se tempore contractus subdiaconum fuisse juravit ‥, cum idem disquirente eum episcopo Cicestrensi se ~asse confessus sit (Theob.) Ep. J. Sal. 67 (99 p. 155); Glanv. II 19 (v. convincere 6a); s1173 fidelitatem patris regis juraverat et ‥ in omnium oculis ~averat Diceto YH 373; s1188 rex ‥ cartis suis ‥ contradicere non erubuit vel ~are Gerv. Cant. Chr. 418; 1245 [imperator] ~avit multociens (Sententia Papae) M. Par. Maj. IV 448; 1303 per compurgatores ‥ quos non est verisimile odio seu optentu pecunie velle ~are Reg. Cant. 778; si, quando juravit, [debitor] credebat se non posse solvere vel non habebat causam probabilem quod posset solvere, utroque casu ~abat J. Burgh PO V 26 f. 83.