delineo
dē-līnĕo, also dēlīnĭo, āvi, 1, v. a. [linea],
- to sketch out, to delineate: imaginem in pariete carbone, Plin. 35, 10, 36, § 89; Tert. adv. Val. 4; id. Res. Carn. 20 init.
dē-līneo (dē-līnio), āvi, āre, im Abrisse darstellen, skizzieren, arrepto carbone exstincto e foculo imaginem in pariete, Plin. 35, 89: Alexandri imaginem coloribus, Apul. flor. 7. p. 7, 19 Kr.: quem nulla deliniat forma corporalis, Arnob. 1, 31: übtr., mit Worten, astu colubroso viam delineavit, Tert. adv. Val. 4: veritates, ex quibus imagines deliniarentur, Tert. de res. carn. 20 in.: mit folg. indir. Fragesatz, et quid postea per me ipsum quaererem, in memoria mea delineasti, Augustin. conf. 4, 3.
See: delineare
dēlīnĕō ou dēlīnĭō, āvī, ātum, āre (de, linea), tr., esquisser, tracer, dessiner : Plin. 35, 89 ; Tert. Val. 4.