dirumpo
dirumpo, to break to pieces, break, shatter
Could not find dirupta in Logeion dictionaries.
dirupta Verb: perfect passive participle neuter accusative plural, Verb: perfect passive participle feminine ablative singular, Verb: perfect passive participle feminine nominative singular, Verb: perfect passive participle feminine vocative singular, Verb: perfect passive participle neuter vocative plural, Verb: perfect passive participle neuter nominative plural of dirumpo
dī-rumpo or disr-, rūpi, ruptum, 3, v. a., to break or dash to pieces; to break, burst asunder (rare but class.).
- I Lit.: tabulā caput, Plaut. Bacch. 3, 3, 37 (441): ne medius disrumpar miser, id. Curc. 2, 1, 7 (222): cum se in nubem induerint (venti) ejusque tenuissimam quamque partem coeperint dividere atque disrumpere, Cic. Div. 2, 19, 44: imagines, Tac. H. 1, 55: homo diruptus, i. e. that has a rupture (c. c. dirutus), Cic. Phil. 13, 12.—In an obscene sense, Plaut. Cas. 4, 3, 11 (808) al.—
- II Trop.
- A To break off, sunder, sever: amicitias exorsa aliqua offensione dirumpimus, Cic. Lael. 22 fin.; cf.: humani generis societatem, id. Off. 3, 5, 21: regnum, Vulg. 3 Reg. 11, 11.—And in a figure borrowed from a play (in which two persons tugged at the ends of a rope until it broke, or one of them fell to the ground): cave dirumpatis, i. e. the rope or thread of your recollection, Plaut. Poen. prol. 117.— Esp. freq.,
- B Pass. in colloquial lang., to burst with envy, etc.: unum omnia posse dirumpuntur ii qui, etc., Cic. Att. 4, 16, 10; cf.: infinito fratris tui plausu dirumpitur, id. Fam. 12, 2, 2: dirumpor dolore, id. Att. 7, 12, 3; cf. risu, Ap. Met. 3, 2, 12.—Once act.: dirupi me paene, I nearly burst myself with earnest speaking, Cic. Fam. 7, 1, 4.
dī-rumpo (dis-rumpo), rūpī, ruptum, ere, zerreißen, zerschmettern, I) eig.: tenuissimam quamque partem (nubis) dividere atque d., Cic.: paedagogo tabulā caput disr., Plaut.: imagines, zerschlagen, Tac.: (homo) diruptus, einen Bruch habend (gebrechlich), Cic. – medial, dirumpi = zerreißen, auseinanderreißen, bersten, repente putris et vetus funis disrumpitur, Apul.: lagoenae grandes cum musto pleno fuerint absque spiramine ilico disrumpuntur, Hieron.: disrupta corrigia, Varro fr.: dirupto solo, Sen.: disruptis ianuis, Vopisc. – II) übtr.: a) m. persönl. Objj.: dirupi me paene in iudicio Galli Canini, ich habe mir fast (als Redner) die Lunge gesprengt, mich beinahe heißer geschrien, Cic. ep. 7, 1, 4. – u. medial, dirumpi = vor Verdruß, Unwillen, Ärger, Neid zerplatzen, zerbersten, bersten mögen, sich fast zu Tode ärgern, dirumpi plausu alcis (vor Ärger über den Beifall jmds.), Cic.: dirumpi dolore (vor Ärger), Cic.: ebenso stomacho, Sen.: u. absol., disrumpor, Ter.: dirumpuntur ii, qui etc., Cic. – selten vor Lachen, nemo, qui non risu dirumperetur, vor, L. hätte bersten mögen, sich hätte totlachen mögen, Apul. met. 3, 2. – b) m. abstr. Objj., zerreißen = gewaltsam abbrechen, amicitiam, Cic.: societatem, Cic. – ➳ Archaist. Partiz. disrumptum, Plaut. Bacch. 603.
See: dirumpere
dīrumpō (12) et disrumpō, rūpī, ruptum, ĕre, tr., ¶ 1 briser en morceaux, faire éclater : puer pædagogo tabula disrumpit caput Pl. Bacch. 441, le jeune homme brise avec sa tablette la tête de son précepteur, cf. Curc. 222 ; cum se in nubem induerint venti ejusque tenuissimam quamque partem cœperint dividere atque dirumpere Cic. Div. 2, 44, quand les vents pénètrent au sein dʼun nuage et commencent à en séparer et à en faire éclater les plus petites parcelles || [fig.] rompre, détruire : amicitias disrumpere Cic. Læl. 85, briser des liens dʼamitié ; humani generis societatem Cic. Off. 3, 21, détruire la société humaine ; dirupi me Cic. Fam. 7, 1, 4, je me suis époumoné ¶ 2 [au passif] crever [de jalousie, de rire, etc.] : dirumpor dolore Cic. Att. 7, 12, 3, jʼétouffe de dépit : dirumpi risu Apul. M. 3, 2, crever de rire.
➳ dirrumptus Pl. Bacch. 603.
- 1. verscheuren, stukbreken, verbrijzelen [imagines]; — pass. dīrumpī barsten, ontploffen (ook metaf. door ergernis, ontstemming, boosheid e.d.); ➤ dirumpi plausu alcis uit ergernis over de bijval voor iem. anders;
- 2. (metaf.) afbreken, verbreken [amicitiam; societatem].
dirumpo , is, rupi, ruptum, rumpere. 3.
間斷。破。Dirumpi dolore 將疼死。 Dirumparis licet 隨便你怒瘋。Plausu ejus dirumpi 聽讚美人將妒死。
Suggest a Translation
See an image
間斷。破。Dirumpi dolore 將疼死。 Dirumparis licet 隨便你怒瘋。Plausu ejus dirumpi 聽讚美人將妒死。
Suggest a Translation
See an image
dī-rumpō or dis-rumpō rūpī, ruptus, ere,
- to break to pieces, break, shatter: partem (nubis): homo diruptus, that has a rupture: dirupi me paene, nearly bursts my lungs: Disrumpor, T.: disrumparis licet: plausu dirumpi.—Fig., to break off, sunder, sever: amicitias offensione: humani generis societatem.