dismantacompanionum Save DMLBS dismantacompanionum [cf. CL dis-+ML mantum+OF compagnon < LL *companio; cf. OEDs. v. dismantle] , one who steals his fellows’ cloaks. maledicte, filius maledicti, dismantaconpagnum, non eris papa! Boso V. Pont. 398.