disserto
disserto, to discuss, debate, treat
disserto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [dissero],
- to discuss, argue, debate a thing; or to dispute, converse, treat respecting a thing (ante-class. and post-Aug., esp. in Tac.): quid ego cum illo dissertem amplius? Cato ap. Paul. ex Fest. p. 60, 1 Müll.: dic mihi istuc, quod vos dissertatis, Plaut. Men. 5, 2, 58 (810); cf.: vim Romanam pacisque bona dissertans, Tac. H. 4, 69; so, haec atque talia, id. A. 12, 11.—Absol.: ostentandi gratia magno conventu hominum, Gell. 7, 14, 9: totis exercitibus coram dissertare, Tac. A. 13, 38.
disserto, āvī, ātum, āre (Intens. v. 2. dissero), etw. auseinandersetzen, entwickeln, erörtern, ausführlich besprechen, über etw. einen Vortrag halten, Worte wechseln, disputieren (im guten u. üblen Sinne), alqd, Tac. ann. 12, 11; hist. 4, 69: alqd cum alqo, Cato oratt. 40. fr. 6 (bei Paul. ex Fest. 60, 1): de alqa re, Tac. ann. 13, 38: absol., Gell. 6 (7), 14, 9. – Vgl. discerto.
See: dissertare
dissertō, (14) āvī, ātum, āre (dissero 2), tr., discuter, disserter sur, exposer, traiter [en paroles] : Pl. Men. 809 ; Tac. H. 4, 69 ; etc.
dissertō āvī, ātus, āre, freq.
- dissero, to discuss, debate, treat: vim Romanam, Ta.: rectius de alquā re, Ta.