divello
divello, to tear apart, rend asunder, tear in pieces, separate violently, tear
Frieze-Dennison Vergil
Could not find divellitque in Logeion dictionaries.
divellitque Verb: present active indicative 3rd singular, Verb: perfect active indicative 3rd singular of divello
- I To rend asunder, to tear in pieces, to separate violently, to tear (class.; cf.: findo, scindo, dirimo, segrego, secerno).
- A Lit.: res a natura copulatas audebit divellere, Cic. Off. 3, 18 fin.: corpus, et undis spargere, Verg. A. 4, 600; so, corpus, Ov. M. 4, 112: agnam, Hor. S. 1, 8, 27; cf.: suos artus lacero morsu, Ov. M. 8, 878: membra, id. Tr. 3, 9, 27; id. M. 13, 865 et saep.: magnos montes manibus, i.e. to cleave, Lucr. 1, 202; cf.: mediam partem quercus (with discidere), Gell. 15, 16, 3: nodos manibus, to untie, Verg. A. 2, 220: paenulam sentibus, Suet. Ner. 48: nubem, Lucr. 6, 203; cf.: moenia mundi, id. 6, 122.—
- B Trop., to tear violently apart, remove, destroy, sunder: commoda civium, Cic. Off. 2, 23, 82: rem dissolutam divulsamque conglutinare, id. de Or. 1, 41, 188; cf. id. ib. 3, 6, 24: affinitas divelli nullo modo poterat, to be dissolved, destroyed, id. Quint. 6, 25; cf. amicitiam, Sen. Ep. 6; and: amorem querimoniis, Hor. C. 1, 13, 19: somnos (cura), id. Ep. 1, 10, 18: distineor et divellor dolore, am distracted, Cic. Planc. 33, 79.—
- II (Like distraho, II.) To tear away, separate, remove from something (class.).
- A Lit.: membra divellere ac distrahere, Cic. Sull. 20 fin.: aliquem ab aliquo, id. Cat. 2, 10, 22; id. Mil. 36: liberos a parentum complexu, Sall. C. 51, 9; for which: aliquem dulci amplexu, Verg. A. 8, 568; cf.: Damalin adultero, Hor. C. 1, 36, 19: nec me umquam Gyas (sc. a te), id. ib. 2, 17, 15.—
- B Trop.: sapientiam, temperantiam, a voluptate divellere ac distrahere, Cic. Fin. 1, 16, 50. —So of persons, to draw away from one in feeling, to estrange: qui a me mei servatorem capitis divellat ac distrahat, Cic. Planc. 42, 102.
- 1. (poët.; postklass.) uiteentrekken, verscheuren [vulnus het verband van de wond rukken];
- 2. wegtrekken, losscheuren, afbreken [ramum suo trunco; membra ab alqo]; — se divellere en pass. divelli zich losscheuren [ab otio; a voluptate];
- 3. (metaf.) opheffen, verbreken, vernietigen [amicitiam; affinitatem; somnos onderbreken].
拔。拉開。破爛。— eum mordicus vel morsu 咬爛。— somnos 斷睡。Rerum varietate divelli 繁事忙。
Suggest a Translation
See an image
- to tear apart, rend asunder, tear in pieces, separate violently, tear: res a naturā copulatas errore: corpus, V.: mordicus agnam, H.: nodos manibus, untie, V.: divulsa remis Unda, O.—To tear away, wrench off, wrest, tear, separate, remove: ab eis membra: liberos a parentum complexu, S.: dulci amplexu divelli, V.: ramum trunco, O.—Fig., to tear apart, destroy, sunder, distract: commoda civium: rem divolsam conglutinare: amorem querimoniis, H.: divellor dolore.—To remove, part, sever, estrange: Me (a te), H.: ab eo divelli: sapientiam a voluptate.
-
…est parricidarum, sicariorum, denique omnium facinerosorum. quos ego a Catilina non revoco ; nam neque ab eo divelli possunt et pereant sane in latrocinio, quoniam sunt ita multi ut eos carcer capere non possit. postremum autem…
Cicero, in Catilinam
-
…rei publicae miserati sunt. Quae belli saevitia esset, quae victis acciderent, enumeravere rapi virgines, pueros, divelli liberos a parentum complexu, matres familiarum pati, quae victoribus conlubuissent, fana atque domos spoliari, caedem ,…
Sallust, Catilina
-
…. Denique cur homines tantos natura parare non potuit, pedibus qui pontum per vada possent transire et magnos manibus divellere montis multaque vivendo vitalia vincere saecla, si non, materies quia rebus reddita certast gignundis, e qua constat…
Lucretius, De Rerum Natura
-
…opinionibus non modo vulgi, verum etiam hominum leviter eruditorum, qui, quae complecti tota nequeunt, haec facilius divulsa et quasi discerpta contrectant, et qui tamquam ab animo corpus, sic a sententiis verba seiungunt, quorum sine…
Cicero, de Oratore
-
…sententias quas putet probabiliter posse defendi. Sit sane ita quamquam a Polemonis et Peripateticorum et Antiochi finibus non facile divellor nec quicquam habeo adhuc probabilius. verum tamen video quam suaviter voluptas sensibus nostris blandiatur ; labor eo ut adsentiar…
M. Tullius Cicero, Lucullus
-
…ut opus exstaret huius peregrinationis, nihil iam magno opere confirmo ; sic enim sum complexus otium ut ab eo divelli non queam. itaque aut libris me delecto, quorum habeo Anti festivam copiam, aut fluctus numero nam ad…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Adhibita est igitur ars quaedam extrinsecus ex alio genere quodam, quod sibi totum philosophi adsumunt, quae rem dissolutam divulsamque conglutinaret et ratione quadam constringeret. Sit ergo in iure civili finis hic legitimae atque usitatae in rebus causisque civium…
Cicero, de Oratore
-
…, satis laudare non possum, sed, quo est ista magis divina virtus, eo maiore a te dolore divellor. nec vero, si mihi eriperis, reliqua est illa saltem ad consolandum querela ut eis irasci possim a…
Cicero, pro Milone
-
…et praestantis viri, omnibus consulendum putavit, eaque est summa ratio et sapientia boni civis, commoda civium non divellere atque omnis aequitate eadem continere. Habitent gratis in alieno. Quid ita ut, cum ego emerim, aedificarim…
M. Tullius Cicero, De Officiis
-
…fuisse. Atque illud quidem honestum, quod proprie vereque dicitur, id in sapientibus est solis neque a virtute divelli umquam potest ; in iis autem, in quibus sapientia perfecta non est, ipsum illud quidem perfectum honestum nullo…
M. Tullius Cicero, De Officiis