dominicarius
dominicārius, iī, m. (dominica, sc. dies), am Sonntag tätig, sonntäglich (Ggstz. cotidianus), tentator, Augustin. epist. 36, 21.
dŏmĭnĭcārĭus, a, um (dominicus), du dimanche, qui agit le dimanche : Aug. Ep. 36, 9, 21.