dualis

dŭālis, e, adj. [duo],

• that contains two: numerus (nasi), i.e. the dual number, duality, Lact. Opif. D. 10, 9.—In gram. lang.: numerus, the dual, Quint. 1, 5, 42 al.

duālis, e (duo) = δυϊκός, von zweien, zwei enthaltend, numerus, die Zweiheit, Zweifaltigkeit, Lact. de opif. dei 10, 9. Chalcid. Tim. 35. – in der Gramm., dualis numerus, der Dual, Quint. 1, 5, 42. Serv. Verg. Aen. 2, 1: u. quod (δυϊκον) vocant duale, Quint. 1, 5, 42; vgl. Gloss. II, 55, 57 (wo δυϊκόν, duale). – Dav. duāliter, δυϊκῶς, Gloss. II, 282, 23 u. duālitās, ātis, f., die Zweizahl, Zweiheit, Zweifaltigkeit, Boëth. inst. arithm. 1, 20. p. 43, 7 Fr. u.ö. Augustin. serm. 7, 6 u.a. Eccl.

dualis [CL] , relating to two. b (gram.) dual. c (w. dentes) middle incisor teeth. d (as sb.) ‘doubler’ (large dish). dialectica, ~is dictio GlC D 259.  b numeri pronominum sunt duo: singularis, ut ‘hic’; pluralis, ut ‘hii’; item ~is secundum quosdam, ut ‘duo, uterque, ambo’ Bonif. AG 492; dividunt numerum in tres partes Greci, in singularem, ~em et [pluralem] numerum, tribus inflexionibus utentes Ps.-Gros. Gram. 40.  c supra sunt duo dentes qui vocantur ‘~es’; et correspondent duo oppositi inferius; et ex utraque parte sunt duo qui vocantur quadrupli; et sunt omnes isti incisivi Gad. 118v. 1.  d a dublar, ~is et cetera, ubi a dische CathA.

dŭālis, e (duo), de deux : dualis numerus Lact. Opif. 10, le nombre deux || subst. m. , le duel [t. de gramm.] : Quint. 1, 5, 42.

dualis , e. adj.
雙者。有二。

Suggest a Translation
See an image