eclipticus
ecliptĭcus, a, um, adj., = ἐκλειπτικός,
- belonging to an eclipse: signa, Manil. 4, 816; 846 (cf. Plin. 2, 16, 13, § 68): linea, the ecliptic, Serv. Verg. A. 10, 216.
eclīpticus, a, um (ἐκλειπτικός), zur Eklipse gehörig, ekliptisch, Plin.: signa ecl., die eine Eklipse erleiden, Manil.: linea ecl., die Sonnenbahn um die Erde, die Ekliptik, Serv.
cur [luna ] ~am patiatur obscuritatem
Phebus ‥, ~a diu vicissitudine varius factus est frequenter sui egenus luminis, quo totus egebat mundus
mundane varietatis ~a vicissitudo
agnus salubris misticus, / ‥ / splendor nusquam eclipticus
in flexuoso solis circa lineam eclypticam discursu
linea dividens zodiacum in circuitu ‥ dicitur linea ~a, quoniam, quando sol et luna sunt linealiter sub illa, contingit eclipsis solis aut lune. sol quidem semper decurrit sub ~a
capita Cancri et Capricorni moventur progrediendo et regrediendo in superficie ~e zodiaci immobilis
nodos ‥ orbis noni existentes in ~a apud equatorem et tropicos
geminabat, “Thomas! Thomas! mortuum! mortuum!”, ~o sermone designans planam letitiam, non plenum generans intellectum
cum dicitur “proch dolor” ‥ manet oratio ~a propter ‥ necessitatem exprimendi sententiam
erit ‥ in communibus ecliptica opusculi hujus traditio [] in marg. : eclypsis i. e. defectus. inde ~us defectivus
ĕcliptĭcus, a, um (ἐκλειπτικός), sujet aux éclipses : Plin. 2, 68 || de lʼécliptique : Serv. En. 10, 216.