effuticius
effūtīcĭus or -tĭus, a, um, adj. [effutio],
- prattling, unmeaning, inarticulate: euax verbum nihil significat, sed effuticium naturaliter est, a mere natural utterance or sound, Varr. L. L. 7, § 92 Müll.
effūtīcius, a, um (effutio), nur so herausgestoßen, ein bloßer Ausruf, euax verbum nihil significat, sed effuticium naturaliter est, Varro LL. 7, 93.
effūtīcĭus, a, um (effutio), [en parl. dʼun mot] sorti de la bouche au hasard : Varro L. 7, 93.