eia
ēiă (in MSS. also hēiă), interj. [εἴα].
- An expression of joy or of pleased surprise.
- A In admiring an object, ah! ah ha! indeed! Plaut. Rud. 2, 4, 8 (421); id. Men. 2, 3, 30 (380); Ter. Heaut. 1063; 521.—
- B In gentle remonstrance or persuasion, ah! come! heia, mea Juno, non decet te, etc., Plaut. Cas. 2, 3, 14 (230); id. Truc. 4, 2, 8 (718); id. Bacch. 4, 3, 16 (627); 3, 3, 4 (408); Ter. Eun. 1065: heia quam ferocula est! Turp. ap. Non. p. 75, 30 (Rib. Fragm. Com. p. 98).—
- C In strong affirmation, Plaut. Ps. 1, 3, 40 (269); id. Bacch. 1, 1, 43 (77); and so ironically: eia credo, id. Capt. 5, 2, 9 (962).—
- D With vero, ironically, expressing amused doubt of what has been said, pshaw! Plaut. Ep. 2, 2, 77 (257); id. Mil. 4, 4, 5 (1141); id. Rud. 2, 3, 9 (339); Cic. Rep. 3, 5.—
- II Of impatient exhortation, ho! quick! come on! Plaut. Most. 3, 1, 71 (602); Plin. Ep. 4, 29; Verg. A. 9, 38; Hor. S. 1, 1, 18; 2, 6, 23; in the combination: eia age, come then! up then! Verg. A. 4, 569; Stat. Ach. 2, 198; id. Silv. 1, 2, 266.
eia od. heia, Interj. (εἴα), a) Ausdruck der Verwunderung, ei! = ei der Tausend! Turpil. com. 107. Plaut. capt. 963 u.a. – b) Ausdruck der Aufforderung, he! heda! auf! Plaut., Hor. u.a.: eia (heia) age, Verg. u.a.: eia vero, Plaut. Epid. 262: heia vero! auf (wohlan) denn! Ter. Hec. 250. Cic. de rep. 3, 8: hoia tu, Plin. ep.: heia autem, Plaut. Amph. 901. Ter. adelph. 868. Vgl. übh. Neue-Wagener Formenl.3 Bd. 2. S. 982.
[j acr’ dim.’ terre ] tam ‥ extra foveam quam infra usque in mediam per eyam que vocatur Broynstan, [que ] capitant ad watergangam
Ramesia ‥ dici potest a duobus nominibus Anglicis,ram quod est ‘aries’ eteie quod insulam sonat
eiă (12) ( heiă ) (εἴα), interj. qui marque lʼétonnement : ah ! ha ! Pl. Capt. 963, etc. || ordinairement pour encourager : allons ! courage ! Virg. En. 9, 38 ; eia vero ! Cic. Rep. 3, 8, eh bien donc ; [ironie] heia autem Ter. Ad. 868, et allez donc !
- 1. (uitroep ter aansporing) vooruit!, kom op!;
- 2. (kom.) (uitroep v. verwondering) nee maar!, zo!
Rameseia, exponitur
Insula arietum: apud Huntindonensem,
Herteia, insula cervi: apud Matthæum Westmonasteriensem ann. 833.
Seiapeia, ovium insula. Interdum
aquamsonat : unde nomina locorum, qui aquis sunt vicini, aut paludibus, pleraque in
eiasæpe desinunt apud Anglos. Hinc nostri
eauë, vel
eau, pro aqua acceperunt. Vide Lexicon Runicum Olai Wormii in
Ei,
Ach.
ēia see hēia.