evagatio
ēvăgātĭo, ōnis, f. [evagor],
- a wandering, straying: stellarum, Plin. 2, 17, 14, § 72; Sen. Ep. 65, 17.
ēvagātio, ōnis, f. (evagor), die Ausschweifung, Ausbreitung, Sen. ep. 65, 16. Plin. 2, 72. – als astron. t. t., Chalcid. Tim. 70 u. (Plur.) 83.
de ‥ ~one Dine [] Gen. xxxiv
~ones monachorum ‥ inhibeantur et si pro necessitate ecclesie sue ‥ proficiscantur [etc. ]
in ‥ lasciva lune ~one a latere ad latus zodiaci sese moventis
oratio ‥ demonstrans ‥ partim ~onis imaginarie licentiam
ne quod lingua quasi orando proferre videtur, efficiente hoc cogitationum instabilium ~one, omni ‥ fructu spirituali privetur
de accidia nascuntur tristitia, malitia, ‥ cordis ~o circa prohibita
omnes mentis ipsius ~ones transeunt in stabilitatem
ēvăgātĭō, (16) ōnis, f. (evagor), action dʼerrer : Sen. Ep. 65, 16 ; Plin. 2, 72.
evagatio , onis. f. et, v. evagatus
See an image
See an image
ēvăgātĭo, evagatiōnis, f.: il vagare, corso (delle stelle).