exterminatio

extermĭnātĭo, ōnis, f. [extermino],

• a destruction, Vulg. Sap. 18, 7.

exterminātio, ōnis, f. (extermino), I) die Verstörung, mentis, Ps. Soran. qu. med. 200. – II) die Vertreibung, Verjagung, boni, Augustin. ench. 14: iniustorum, Vulg. sap. 18, 7.

exterminatio [LL] 1 banishment, exile. quam magnam infra sue ~onis terminum benevolentiam sibi comparaverit H. Cantor 22v. 2 extermination, killing. b destruction. c extirpation. gladium ~onis Alex. Cant. Mir. 24 p. 211; ve rubeo draconi, nam ~o ejus festinat G. Mon. VII 3; s1144 indignationem divinam manifestans, ~onem sceleratorum denuntians H. Hunt. HA VIII 22; muscam informari in ~onem muscarum J. Sal. Pol. 393c; illud genus duelli quod fit propter ~onem finaliter occasione inimiciciarum naturalium precedencium approbare non audeo Upton 77.  b s1185 quod ~o imperii sui festinabat G. Hen. II I 257; cum exitialem Britannie ~onem, et concitati ducis atrocem ‥ enarrasset expedicionem Wals. YN 55.  c exclusio et ~o vitiorum J. Sal. Pol. 777D; c1174 firmamentum justitie et iniquitatis ~o Id. Ep. 313 (316).

extermĭnātĭō, ōnis, f. , destruction : Vulg. Sap. 18, 7.