finite
finite, within limits, moderately
fīnītē, Adv. (finitus v. finio), I) mit Einschränkung, mäßig, Cic. de fin. 2, 27. – II) bestimmt (Ggstz. infinite), Gell. 14, 7, 9.
fīnītē (finitus), ¶ 1 de manière limitée : Cic. Fin. 2, 98 ¶ 2 de manière précise : Gell. 14, 7, 9.
fīnītē
adv.
- finitus, within limits, moderately: avarus.