flato
flāto, āre, v. freq. a. [flo], to blow.
- I Lit.: cantores tibia calamoque flatantes, Arn. 2, p. 69.—
- II Trop., August. Conf. 7, 6 med.
flāto, āre (flo), I) intr. blasen, tubā, tibiis calamoque flatantes, Trompeter, Flöter u. Pfeifer, Arnob. 2, 38. – II) tr. anblasen, entzünden, incendia, Amm. 29, 1, 33 cod. V (die Ausgaben nach Konjektur flagitantes).
flātō, āre, intr., fréq. de flo, souffler : Arn. 2, 38 || [fig.] Aug. Conf. 7, 6.
Flaon. Lit. remiss. ann. 1353. in Reg. 82. Chartoph. reg. ch. 52 :
Nonnullos... Flatones auri et argenti certis dictæ monetæ operariis et monetariis ad partem et latenter operandos et monetandos tradiderant.Vide supra Flans.