frontosus
frontōsus, a, um, adj. [2. frons], manybrowed, having several foreheads.
- I Lit., said of Janus: frontosior, Aug. Civ. D. 1, 4 fin.—
- II Trop., that has a bold forehead, shameless (late Lat.), Aug. Serm. in Psa. 1, 68.
frontōsus, a, um (2. frons), I) vielstirnig, v. Janus, frontosior, Augustin. de civ. dei 7, 4 extr. – II) übtr., dreist, Augustin. in psalm. 68. serm. 1. § 12.
pudet referre quorundam ~am elationis impudentiam et comptam stoliditatis insolentiam
frontuosus,bald
frontuosus, i. curiosus,gemah velbald
qui ~us et impudens salvari non poterat, saturatus opprobriis resipiscat vel rubore sequestrationis emendetur
quomodo in te et in omnibus filiis superbie tue confundit ~am illam atque insanam libidinem dominandi
quid enim ultra poterit debacchantis nequitie ~issima rabies?
pars papalis ‥ spem totam ponens in pecunie thesauris et rapinis, ad gladium et ultiones proprias irruit frontuosa
shamles, that chaunchyth no coloure ne chere , cromaticus, ~us
admiramur quam ~o capite et elato animo audeas de te fatue judicare
frontōsus, a, um (frons 2), qui a plusieurs fronts : -ōsĭor Aug. Civ. 7, 4, fin || [fig.] effronté, hardi : Aug. Psalm. 68, 1, 12 || subst. plur. ; Aug. Parm. 2, 15, 33.
Eo vehiculo, quod vulgo Birotum dicitur, circumferri per Belsiam ad petendam annonam pie Frontosus non erubuit.
Frontosa quædam mulier, in Vita S. Lidwinæ.
Fronspro impudentia, audacia, in l. ult. Cod. de Episcopor. Judic. et alibi. Vide Fronto.