frumentor
frumentor, to fetch grain, forage, purvey
frūmentor, ātus, 1, v. dep. n. and a. [frumentum].
- I Neutr., milit. t. t., to fetch corn, to forage, purvey: erat eodem tempore et materiari et frumentari et tantas munitiones fieri necesse, Caes. B. G. 7, 73, 1: cum in propinquo agro frumentarentur, Liv. 31, 36, 7: frumentatum mittere, Caes. B. G. 4, 32, 1; 6, 36, 2: frumentatum ire, Pompei. in Cic. Att. 8, 12, C, 1 fin.: frumentandi rationem habere, Caes. B. G. 7, 75, 1: pabulandi aut frumentandi causa progressi, id. B. C. 1, 48, 6: frumentatum missus, Sall. J. 56, 3.—
- II Act., to furnish or provide with corn (post-class.), Tert. ad Natt. 2, 8.
frūmentor, ātus sum, ārī (frumentum), I) intr. Getreide-, Futter holen, furagieren, pabulandi aut frumentandi causā, praedandi frumentandique causā, Caes.: materiari et frumentari, Caes.: fr. in propinquo agro, Liv.: alqm frumentatum mittere, Caes. u. Sall. – II) tr. mit Getreide versehen, Aegyptum, Tert. ad nat. 2, 8.
frūmentor, (12) ātus sum, ārī, (frumentum), ¶ 1 intr., aller à la provision de blé : Cæs. G. 7, 73, 1 ¶ 2 tr., approvisionner de blé : Tert. Nat. 2, 8.
frūmentor ātus, ārī, dep.
- frumentum, to fetch corn, forage, purvey: erat frumentari necesse, Cs.: in propinquo agro, L.: frumentandi causā progressi, Cs.: legione frumentatum missā, Cs.