futio
fūtio, ōnis, f. [fundo],
- a pouring out, acc. to Prisc. p. 631 P., but without an example.
*fūtio, īre (futum = fusum, Supin. von fundo, wov. auch futis, futo u.a.), wov. effutio (w. vgl.), Prisc. 4, 25.
fūtĭō, īre [inus.], primitif de effutio : Prisc. Gramm. 4, 25.
effutio, agnoscitur a
Priscian. 4.
p. 631.
Putsch. sed nullo firmatur auctore.